Biz ilk iki yıl bebek dusunmedik daha sonra ortalama 3 yıllık bir evlilikten sonra istedik ve doğum kontrol haplarını bıraktık ama vücut arinsin diye biraz dikkat ettik. Neyse derken artık hayatimizda olsun bir bebek dedik ve hemen birkaç ayda bebeğimiz oldu. Çevremiz de bu haberi bekliyor diye herkese söyledik hemen. 6 haftalık kalp atışı alamadı doktor. 8 haftada gittim bir daha bir baktılar kalbi dayanamamis bebegimin durmuş. Dediler almak gerek. Yapacak başka çare yok yatış verildi… Ertesi günü gelebileceğimi söyleyince doktor hazirlik için eve gonderdi. Once babamın yanına gittim babam kalp hastası kaldıramaz diye sakalarla, gülerek haberi verdim. Güya ben rahatım, sorun yok imaji vermek istedim. Üzülmesin diye… sonra eve gidip hazırlık falan… ama o kadar eminim ki yaşadığına doktorlar 3 kere muayene etti benim o stresimi, telaşımı, caresizligimi gördükçe. Ama sonuç hüsran…
Pandemi süreci ne anne, ne es kimse giremiyor içeri. Yemeği koydular 10 metre oteye kalkacak halim yok. Tuvaletim geldi götüren yok… perisan haldeyim. Sürekli ağlıyorum… Ama güçlü olmaliyim. Ailem duruma üzülürken bir de bana üzülmesin diye hastane odasında verilen kirazlari kulağıma takip aileme mutlu, iyiyim pozları bile attım. Ama içimi görseniz…
Dediler en az 3 ay yasak bebek… psikolojik olarak ise 5-6 ay beklemende fayda var. Ama bana sorsanız eve gidip bebegim olsun diye uğraşmak istiyorum. Bir an önce bebegimk kucağıma almak istiyorum.
Kontrole gittik guzel haber doktor birkaç ay sonra düşünebilirsin bebek temiz bir kürtaj olmuş dedi. Ortalama 2 buçuk ay sonra pek de dikkat etmediğimiz bir an oldu. 🙈 Sonuc hamileyim!
Su anda 24 haftalık sağlıklı bir bebeğe hamileyim. 💙 Yani süreç ne kadar yipratsa da beni su anda bunları yazarken onun tekmelerin hissediyor olmak her şeye bedel. 😊
ASLA UMUDUNUZU YITIRMEYIN! 😊