Semistraa sizi o kadar iyi anlıyorum ki ve inanın kalben yanınızdayım. Gerçekten bunu yaşamayan kolay kolay anlayamaz. Ben bir ara en yakın dostlarıma bile derdimi açamaz olmuştum, ailemden dostlarıma herkes bana acıyor diye kafaya takmıştım. Bir yandan da zavallı kocama “Seni de çok bunaltıyorum, sen de benden bıkacaksın” deyip duruyordum. En nefret ettiğim cümle de “Kafana çok takıyorsun, takmasan hemen olacak” cümlesiydi. Gerçekte kafamı çıkarıp atmak bu düşünceyi kafadan atmaktan daha kolaydı. Ben de sadece kendi çabamla başaramadım bunu, bir uzmanın yardımına başvurdum. Eğer maddi olarak imkanınız varsa bir psikiyatr ile görüşmenizi ve gerekiyorsa jinekoloğunuzun da bilgisi dahilinde psikiyatrın önerdiği ilacı kullanmanızı önerebilirim, bende öyle oldu. Ben ara verdiğimiz sürede artık buna çok ihtiyacım olduğunun farkındaydım, hatta jinekoloğumdan bana doğum kontrol hapı önermesini istedim tüp bebekteki son görüşmemizde, gözyaşları içinde. Cem Bey de “Siz kendi kendinize de hamile kalabilirsiniz, bu ihtimali elinizden almayın. Doktorunuzla görüşüp antidepresanınızı da alın, gebelik oluşursa bırakırsınız, o sürede bir sorun olmaz” dedi. Antidepresan elbette bana umut aşılamadı, aksine tüp bebek dışında bir şansım olmadığına inanıyordum kesinlikle. Antidepresan bu fikrin bana verdiği acıyı hafifletti, kendime odaklanmam işin bana alan açtı sadece. (Bu arada ben terapi almadım, maddi olarak çok mümkün değildi benim için. Psikiyatra konsültasyon için başvurdum ve sonrasında ilacın etkileri üzerine birkaç kez telefonla görüştük.) Gebe olduğumu öğrenince psikiyatristimle görüştüm, ilacı bırakmamı ve ilacın fetüs üzerinde etkisi olmayacağını söyledi. İlk doktor randevumuzda da Cem Bey “Gördünüz mü bak, haklı çıktım!” dedi gülerek. 🙏🏻