@Berzep#10
Berzep Bence toplumumuzun çocuk sahibi olma konusunda bizlere yerleştirdiği algı da bizi farklı şeyler düşünmeye itebiliyor. Ne oluyor, aman çocuk olunca asla eskisi gibi olunmaz, aman hayat bitiyor vb. Ben açıkçası biraz da öncesinde bu nedenle düşünmemiştim. Bizim hep görüştüğümüz arkadaşlarımız bebeklerini hayatlarına öyle bir adapte etti ki.. mesela biz arkadaşlarla sohbet muabbet rakı sofraları vb yapardık. Dedik bu arkadaşları kaybettik artık daha da göremeyiz birkaç yıl. Hiç de öyle olmadı. İlk bebek görmeye gitmeye aradık kaç gibi gelelim kaçta gidelim bebişiniz uyur uyanır şimdi hangi zamanda gelelim diye, dediler ki canınız ne zaman isterse gelin. Anlayamadık ilk, neyse gittik, her seferinde kalkmaya çalışıyoruz aman bebiş rahatsız olmasın vb ses gitmesin, diyorlar ki oturun nolcak alışır. Ve gerçekten de bebeği çok uyumlu ve mutlu bir bebek oldu, 1 yaşını geçti bu arada. Biz onlarla gayet görüşmeye devam ettik piknikler vb (corona dolayısıyla açık hava ve mesafeyle tabi). Ama hep geldiler, o arkadaşım da izinli ben gibi, birlikte okula falan yürüyoruz, oldukça aktf ve bebeği hiçbir şeye engel değil. Eşiyle de hala sevgili kıvamındalar. İşte onlar bana çok cesaret verdi, biz de hala sevgili olarak devam ediyoruz (bebeğim daha doğmdı bu arada 30.haftadayız). Bir çift daha var bu şekilde ilişkileri ve hayatları devam eden, hatta yurtdışına da gittiler birlikte bebekleriyle. Belki de sizin etrafınızda hayatlarının tam ortalarına oturtulan bebekler ve kendi hayatlarından vazgeçen çiftler vardır ve olumsuzluğa itiyor olabilir. İnanın böyle olmak zorunda değil. Bizler de hayatımıza o güzel mucizeleri adapte edebiliriz😍