Busratm Çok güzel anlatmışsınız. Ben 7 yaşındayken bademcik ameliyatı geçirdim. Ameliyatım kötü geçmemesine rağmen aklımda çok yer etti sedyeyle o yaşta tek başıma ameliyathaneye götürülmem, asansörde tepemde duran 3 hemşire, koluma narkozun verilmesi. Sonrasında da bu yaşıma kadar her hastanelik işimde tansiyonum düştü, fenalaştım. Her kan aldırışımda bayıldım. Hastanelik bi işim olduğunda hep işkence gibi gelirdi bana. Kesin bayılıcam derdim ve sonrasında da kesin bayılırdım 😄 Ağrı eşiğimin düşük olduğunu düşünmüyorum ama hastane kokusu bile benim başımı döndürmeye yetiyodu. Aslında tamamen psikolojik. Kendi kendime yapıyorum bunu ama engel de olamıyorum. Bu konuda terapi almaya da başladım hamile kalmadan önce. Hamile kalınca da kara kara hep bunları düşündüm. Kan bile aldıramıyosun nasıl çocuk doğuracaksın diye 😊 Ama hamileliğin başında ilk kan aldırmamda hiç kötü olmadım fenalaşmadım. Bi cesaret geldi analık gücü yükleniyor heralde diye düşündüm 😄 Sonrasında 37. haftaya geldim nstde sancım çıkınca ebe alttan muayene edeceğini söyledi. Ebenin de aşırı tatlı dilli oluşunun ve bana durumu güzelce izah edişinin sonucunda çatı muayenemi asla kötü olmadan, tansiyonum düşmeden oldum. Çünkü konuşarak beni rahatlattı ben de kendimi kasmadım tamamen serbest bıraktım. Bu da beni normal doğum konusunda daha bi cesaretlendirdi. Bugün 39. haftaya girdim. Rabbim bütün bebek bekleyen anneleri bir avazda kurtarsın inşallah. Sağlıkla kucağımıza alalım yavrularımızı 🐣🥰