Allahta biliyor ya ne aşeriyorum ne de elden ayaktan düştüm çok şükür çünkü ne aşerdiğimi yapacak biri var ne de yorulsam işimi yapacak. Ben 3 aylık hamileyken eşimden dayak yedim ailemin yanına gittim, annem yaşlı babam demans hastası olduğu için kardeşlerim ipleri eline aldı evin en küçüğüydüm ben. Dayak yedim hamileyken bir şey söyleyin gözünü korkutun bana sahip çıkın ki bir daha el kaldırmasın dedim ama sanki namussuzluk yapmışım gibi kimse konuşmadı benimle annemi babamı bana karşı doldurdular 10 gün zor durdurdular zorla geri getirdiler. Eşimin şehri ile ailemin şehri arasında 650 km var ve beni geri getirdiler. Eşime laf olsun diye kızıyormuş gibi yaptılar ama asla kızmadılar, onun yanında bana hep kızdılar sen çok konuşuyorsun sen inatçısın sen dik başlısın diye diye yediğim dayağı haklı çıkardılar. Herkes öyle deyince eşim de kendini hep haklı sandı. Kardeşlerim beni getirdikten 3 gün sonra eşimle yine tartıştık ve yine dayak yedim. Bu sefer kimseyi aramadım polis çağırdım şikayetçi oldum 2 ay uzaklaştırma verdiler. Herkes düşman oldu bana. Kardeşlerim beni suçladı neden polisi aradım diye hamileymişim karnımda çocukla nereye gidecekmişim sussaymışım ölsem de kalsam da burada kalacakmışım gibi şeyler söylendi hep. 1 ay kapımı çalan olmadı. Hamileydim ve daha önce 2 düşüğüm vardı, riskli gebelik yaşıyordum. Defalarca hastalandım o evde 1 kez olsun kapımı çalan öldün mü kaldın mı diyen olmadı. Eşim bir kaç kez kapıya geldi almadım eve başka da yoktu. Eşimin bütün ailesi akrabaları buradaydı ama 1 kere bile gelmediler sormadılar halimi. O evde bir başıma ne yaşadığımı bir ben bir Allah bir de çok yakın ama uzak bir şehirde olan kız arkadaşım biliyordu. Delirmek üzereydim. Bağıra bağıra ağlıyordum hep Allaha sığınıyordum ama çok çaresiz kalmıştım. Sonunda gidecek yerimin olmadığını kabullendim Eşimin ayağına gittim barışmak için. Barıştık ailesi hiçbir şey olmamış gibi bana sonradan iyi davranmaya başladılar çünkü eşimle barıştık öncesinde boşanma ihtimalimizden dolayı benden yüz çevirdiler beni suçladılar yolda beni görünce suratıma bile bakmadı kaynanam. Sonrasında eşim yine defalarca darp etti beni ve ben mecbur olduğum için sustum gidecek yerim olmadığı için sustum, kimseye anlatmadım, anlatamadım ama hep Allaha dua ettim beni de kızımı da tek bedendeyken al yanına diye. Şu an 31 haftalık hamileyim. Eşim son haftalarda biraz daha anlayışlı bana ama ne onun yaptıklarını ne ailesinin ne de kardeşlerimin yaptığını beni çaresiz bırakmalarını unutmadım unutmayacağım. Karnımdaki bebeğim Allahın bir mucizesi ilaçlarımı kullanmadım aç kaldım ben gebelik boyunca 8 kilo verdim normalde tombul biriydim ama. Allah bir şekilde bu kızımı korudu. Biliyorum kızım bana can yoldaşı olacak ben onunla güçleneceğim. Atanacağım ve elimde bir maddi gücüm olduktan sonra annemi babamı da yanıma alıp kızımla beraber bir hayat süreceğim, herkesten uzak…