Betuleva 5 buçuk aylık evliydim 6 aylıkken evi boşaltıp boşanıp geldim. İlk bebeğim düştü ikincisine hamileyim. İnşallah bu bebeğim kızım sağlıkla doğar kucağıma alırım. Ben iş hayatımda olduğum gibi evlilik hayatıma da profesyonel yaklaştım. Yani duygularımın kurbanı olmak istemedim ama tabi severek ayrıldım gitmek zorundaydım ne kendi hakkıma ne bebeğimin hakkına giremezdim. Şuan hamilelikten dolayı mesleğimi yapamasamda mesleğim var. Ailem de boşan gel dedi. Tabi ev üstüne ev olmuyor kısa süre de de olsa evimi benimsemiştim. O da evi kapatmış zaten duramamış anılarımız var yapamadım diye. Hayırlısı gerçekten düzelebileceğine inansaydım gitmezdim. Hiç bir kadın kendine ve bebeğine de bu saygısızlığı yaptırmamalı gerçekten her adımı attıysan uğraştıysan emek verip çabaladıysan ama eşin seni çocuğunu başkalarına kurban ederse kendine kurban ederse o evlilikten hayır gelmez. Ben kalsaydım daha çok üstüme geleceklerdi nasıl olsa gidemiyor eli mahkum diye düşünecekti eşim. Erkeklerde bu düşünce var en iyi erkekte olsa. Keskin çizgilerini aşarsan sınırını belirlemezsen kimse sana saygı duymaz çocuğuna da hiç saygı duymaz.