aysenur30a bir psikolog olarak ben de kendi söküğümü dikmekte zorlanıyorum. Bebeği aşırı istememe rağmen testte pozitifi gördükten bir gün sonra mutlu olmam gerekirken aşırı kaygılı olduğumu farkettim. İlk haftalar çok sinirli ve alıngandım. 4 ay boyunca kustum bir de. İşyerinde hem kusup hem ağlıyordum. Ara dönemde daha iyi hissetmeye başladım. Baya enerjik ve mutlu bir dönem geçirdim. Şimdi 37. Haftama girmek üzereyim ve son üç dört gündür tekrar anksiyete krizleri geçiriyorum. Ben anne olmaya hazır mıyım, çocuktan sonra hayat nasıl olacak, eşimle ilişkim ne yöne gidecek, doğum sağlıklı geçecek mi.. gibi gibi sorularla birlikte bazen de nedenini anlamadığım kaygılar uyutmuyor resmen.
Kendime bu kaygıların doğal olduğunu, bedenimin ve ruhumun yepyeni bir duruma adapte olmaya çalıştığını ve tüm bunların geçeceğini hatırlatıyorum. Bu hisler geldiğinde önce kendime hüngür hüngür ağlama izni veriyorum sonra da odağımı hoşlandığım aktivitelerle değiştiriyorum (dizi izlemek, kitap okumak, yoga yapmak gibi)