Sanathanim bence tamamen çevrenizdeki erkek çocuklarını örnek alarak düşünüyorsunuz, haklısınızda insan yakın çevresinde ne görüyorsa kendisi de onu yaşayacak sanıyor. Ama öyle değil hep kötü örnekler yaşanacak diye birşey yok:) Benim de ilk bebeğim, erkek olacak inşallah ve duyduğum andan itibaren aşırı mutluydum. Ablamın 2 kızı, ablam gibi sevdiğim görümceminde bir kızı var. Ailede erkek çocuk yok yani, Çevremde de tek örnek alabileceğim insan kayınvalidem. Onunda eşim ile olan ilişkisine hayranım. Eşimi aşırı seviyor ama bir yandan da düşüncelerine aşırı saygı duyuyor, eşimin mutlu olduğu herşeyle mutlu oluyor. Bir de tabi benim en yakın arkadaşlarım hep erkekti üniversite, lisede en yakın 1 kız arkadaşım varsa 6-7erkek kankam var mesela çok da iyi insanlara denk geldim yakın arkadaş olarak. Bir yandan da çalışma hayatını düşünüyorum mesela neredeyse 10 yıldır, kadın olduğum için yediğim mobbingin haddi hesabı yok, özellikle erkeklerden, psikolojim bozuldu sırf bu yüzden.Çocuğumun erkek olduğunu duyduğumda o kadar sevinmemin sebeplerinden biri de Türkiye’de kadın olmak gerçekten çok zor. Bir birey olarak, tek başına kadın olmak, çok zor. İlk bebeğim kız olsaydı çok daha zorlanacaktım, herşeyden aşırı sakınacaktım, kaygılanacaktım, kaygılanmaktan çocuğumu ihmal edecektim belki de. Yani diyeceğim o ki yaşamın belli dönemlerine denk gelenler hep kötü örnek değil,iyisi de var kötüsü de, sizin çocuğunuz da siz nasıl yetiştirirseniz o yolda büyüyecek:) Size bağlı ama bağımlı olmayan, nerde ne konuşacağını bilen, kibar, kadına şiddet nedir bilmeyen, kadınlara ve insanlara saygılı erkekler yetiştirebiliriz 😊🙏🏻