28 haftalık hamileyim. Malatya’da yaşadım depremi. İlk gün arabada yattık. 2. ve 3. gün bin kişi aynı tuvaletleri kullandığımız, spor minderlerinin üzerinde kaldık. İlk gün aç kaldık. 4.5 yaşında kızımda olunca artık böyle olmayacak deyip annemlerle Yalova geldik. Eşim Malatya’da kaldı. Çünkü ordaki insanların onlara ihtiyacı vardı. Oturduğumuz koltukta biri hızlı hareket ettiğinde kalbimiz çarpıyor artık. Yataktan sağdan sola döndüğümde kızım sıçrayarak uyanıyor. Sakin çocuğum gitti yerine hırçın sürekli bağıran vuran bir çocuk geldi. Psikolojik olarak çok kötüyüz. Önümüzde koca belirsizlik. Herşeyimiz orda kaldı. Bütün hayallerimiz. Anılarımız. Ev diye bir şey yok artık. Dün kızım yatağımı özledim dedi. İçim koptu. Bir çok plan yapıyoruz ama Rabbimin planı bambaşka oluyor.