Merhaba kızlar bende sonunda doğum hikayemi yazabileceğim benimki zor başlasa da güzel biten bi hikaye. O gün içimde bi his vardı diyodum ben bugün doğuracağım bebeğimin hareketleri yavaşlamıştı 24 Eylül cuma sabah 6 da suyum geldi (36+3)ve iyi ki gelmiş ben zannediyorum normal doğumum başladı çünkü o güne kadar doktorum hep normal görüyordu bende önce banyoya girdim sonra eşimi uyandırdım hastaneye gittik asıl olay burada başlıyor hastaneye gidince normal doğumun yapıldığı odaya aldılar ve nst bağladılar ama kalp atışını bı türlü bulamadılar sağ dön sola dön düz yat su iç dendı yıne baktı yok doktoru çağırdılar o gelıp baktı ve dedı bebegın kalbı duruyor acil sezeryan hemen yatakla aldılar amelıyat haneye götürdüler koşa koşa o kadar çok korktum ki bebeğimemi üzüleyim hayatta en çok korktuğum şey ameliyattı bı anda onun içinde kendımı bulduğumamı üzüleyim öyle bi telaş içindelerdi ki onların telaşları bende korku yaratıyordu bi an sandım beni uyutmadan kesecekler sonra maske taktılar ve uyumuşum gözümü açtığımda eşim yanındaydı yavaş yavaş kendime geliyordum ilk sorduğum şey bebeğim oldu eşime soruyorum bebek nerde diyorum bilmiyorum diyor iyi mi diyorum bilmiyorum diyor dedim git bak seni bırakamam diyor zar zor ikna edip gönderdim bebeğimin kalbi durmuş ve çalıştırmışlar ama o esnada nefessiz kaldığı için ve şok yaşadığı için küveze almışlar bir hafta kadar 33 derecede uyutuldu beyninde hasar kalabılır dediler borular serumlar her yerınde bir alet takılıydı sezeryan olmama rağmen ilk gün ayağa kalktım oğlumu görmeye gitmek için ama çok kan kaybettiğimden ameliyatta kendimde değildim ama yinede gittim onu gördükten sonra bayılmışım pes etmedım agrım sızım olmasına rağmen 2. Günde yine kalktım ayağa oğlumu görmeye gıttım o kadar zordu kı onu o halde görmek dokunamamak öpüp koklayamamak yanındakı dıger bebeklerin durumu daha iyi olduğu için ailelerinin kucağına almasına izin veriliyordu ne çok ağladım onları öyle gördükçe yattığım odanın karşısı bebek bakım odasıydı onlar bebekleriyle ilgilenirken nasıl içim gidiyordu ben bebeğimin kokusunu bile bilmiyordum orda bebekler ağladıkça diyordum Rabbim benimde bebeğim bir kere ağlasa da sesini duysam diye dua ediyordum ama oğlum için güçlü olmam lazımdı çok fazla agrım olmasına rağmen 2. Günden itibaren sürekli indim yürümeye çalıştım eşimde çok destek oldu Allah razı olsun 1 haftanın sonunda bebeğimi uyandırmaya başladılar uyandıktan sonra enfeksiyon için tedavi gördü toplam 18 gün küvezde kaldı daha sonra emar çektikler çok şükür temiz çıktı beyninde bir hasar kalmamıştı benimde stresten sütüm kesildi zaten orda kaldığı sürece emzirmeme izin vermediler şimdi de deniyorum istemiyor zaten sütte yok olsun canı sağ olsunda mama ile devam ederiz. Kısacası Rabbim o kadar büyük ki eğer o su gelmeseymiş bende bebeğimde hayatımızı kaybedebilirmişiz. 18 gün sonunda oğluma kavuştum o bizi bırakmadı sıkı sıkı tutundu hayata kimse umudunu kaybetmesin Rabbim o kadar büyük ki onun hikmeti o kadar büyük ki artık daha iyi anlıyorum Rabbim herkese nasip etsin bebeğini sağlıkla kucağına almayı hakkınızı helal edin biraz uzun oldu 🙈❤️