Kendimi saldım. Eskiden güzel,bakımlı bir kadındım. Evlendikten sonra eşim konusunda hayal kırıklığına ugradım ve kendime bakmamaya basladim. Koronanın da etkisi oldu tabi. Esimin yersiz kıskançlıkları beni de kıskançlik yapmaya itti. Kişi kendinden bilir işi diye düşündüm her zaman. Sonra esimin bizim sevgililik donemimizde tinder kullandığını gördüm eski bir insta konuşmasından bir kadinla konuşmasını okudum. Ve artik her yaptığı bana batıyor. Romantik olmayışı, hicbir zaman ozel gün kutlamayışı, benimle konusmayı tercih etmeyişi de cabası. Ben sevgililik donemimizde boyle bir seyi yakalasaydim asla evlenmezdim onunla. Simdi esime karşı inanılmaz soguk hissediyorum. Ruhen mesafeli, çökmüş, kendini begenmeyen birine dönüştüm. Cimriliklerini, ruhsuzluklarini çekmekten yoruldum. Bunlari anlatmak istedim cunku kimseye anlatamıyorum. Nasil davranmam lazim bilmiyorum. Devam mi etmeliyim tamam mı demeliyim bilmiyorum. Bir terapi almam lazım sanırım. Eski iliskimdeki guveni, aşkı, ilgiyi özlüyorum. Bir dediğimin iki edilmedigi aynı zamanda benim de bir dedigini iki etmedigim o ask dolu iliskimi özlerken buluyorum kendimi. Kendimi keske onunla evlenseydik derken buluyorum. Baskasini istedigimden degil ama mutlu, huzurlu,guvenli bir ilişki hasretinden yapiyorum bunu. Eskiden sahip olduklarimla simdikileri kıyaslıyorum