ay-se anladım ben sizi ama bu kadar pozitif bakmaya devam ederseniz sorunlara çözüm bulamayız, önce problemi fark etmemiz gerekir. Dünyada zulüm gören tüm halkları biz kucaklayamayız. Bunun bir düzen içinde, koşullu olarak gerçekleşmesi gerekir. Tabi ki keşke çocuklar dünyanın her yerinde mutlu yaşasalar ama ülkeye mülteci alırken belli koşullar dahilinde olmalı bu. 10 sene sonra ülkende bir sokağa giremeyecek hale geldiğin zaman hissettiklerin acımasızlık değildir. Kültürü, hayata bakışı, yetişme şekli, uyumu eğer benim ülkeme uygun değilse buna ses çıkarmak acımasızlık değildir. Evinize misafir gibi gelip yerleşsem, tamamen sizden beslendiğim halde 5 tane de çocuk yapsam, yetmese bir kaç arkadaşımı daha getirsem ve ne kadar kalacağım belli olmasa yazık özleme, savaş psikolojisi bu normal diyemezsiniz. İsyanımız buna. Umarım siz de beni anlamışsınızdır