Kizannesi2428 benim yazıp anlattığım zaten buzdağının görünen kısmı bile değil. Düşün ki annem 17 yaşında tanımış,19 yaşında evlenmiş.21 yaşında beni doğurmuş.Benden sonra 2 oğlan evlat daha var yaşamayan.Şuan annem 50 yaşında.Ömrünü vermiş işte. Hayatımda verdiğim en iyi karardı diyor.
Annemle babam ayrıldığında 14 yaşındaydım ve ondan sonra babamın eksikliğini hiç hissetmedim,çünkü kendisi bir baba figürü değildi.Babam hayatta ve güvendeyim dediğim 1 gün olmadı.Tatillerde yanına gittiğim her 10-15 günde annemi dayımı arayıp “nolur beni alın biletimi alın döneyim” diye hep ağlayıp döndüm babamın yanından.Hiç özlemiyorum kendisini de sülalesini de.
Bak bazı aileler vardır, karı koca anlaşamaz ama bireysel anne babalıkları 10 numaradır, o ayrı...Onlara laf yok.
Babam diyorum ama,doğumuma kız oldum diye gelmemiş birisi.Evlatsın mezun oluyon derec alıyorum, baba yok.Müsamerem oluyo baba yok.Doğumgünlerimin sadece 1 tanesinde vardı yarım saat belki durdu.
Alemin karılarına gitmek,mekanlarda eğlenmek karısını çocuğunu evde bırakmak, daha cazipti onun için...Biz çok zengin bir muhitte İstanbul’da yaşarken,evde makarna haşlar yerdik annemle babam yüzünden.Babam sülalesinin dıdısına yağdırırdı ama.Sokaktaki adama acır para verirdi.Bi kendi ailesini düşünmezdi.
Annem düzelir diye 2. Ve 3. Çocuğu yapmış, Allah bilmiş ya çekmesin diye Rabbim yanına almış.Evlat acısı üzülür tabi hala,20 küsür sene geçmiş.Gene de arada söyler 3 evladım olaydı ben nasıl büyütürdüm tek başıma?
Babam erkek doğmuş,baba koca er kişisi olamamış,malesef bazı erkekler öyle oluyor.Bize acı bir tecrübe.Allah senin yar ve yardımcın olsun.İnşallah ferah günlerin olur, sen acıları yaşamazsın.