Sevdaaa12 merhaba, uzun zamandır girmiyordum yazdıklarınızı yeni gördüm. Perinatolog takipli devam ettim kalp doktorlarına muayeneye gittim.Aldırmayı hiç düşünmedim her şeye rağmen mücadele etmek sonuna kadar savaşmak istedim. Bu kararımdan dolayı da tam teşekküllü hastanede sezeryan doğum önerdiler normal doğumu kalbi kaldırmayabilir dediler. 5 Kasım 2021 de sezeryan doğum yaptım 39+2 de. Dünya güzeli kızım oldu, Güneş’im ☀️Doğumhaneden direkt yoğunbakıma aldılar. 5 gün kaldı yoğunbakımda 5. Günde satürasyonu düşmeye başladı duktus dedikleri bi damar var her bebekte açık olurmuş ama doğum sonrası kapanırmış onun kapanmaması için ilaç vs verdiler ama damar kapandı kapanınca oksijeni çok düştü o sebeple 7 günlükken açık kalp ameliyatına aldılar.Ameliyatla yapay damar takıldı. Bu damar 5-6 aylık olana kadar idare eder o sırada diğer damarları gelişir ona göre 2. Ameliyatı olur dediler. Bu arada fallot demişlerdi ama doğunca tanısı değişti vsd pulmoner atrezi mapca dediler daha ağır bir tanıydı yani 🥲 15 günlükken kucağıma alabildim taburcu olabildik. Taburculuktan sonra Siyami erseğe götürdük 1 aylıkken anjiyo yaptılar. 3 aylıkken bir anjiyo daha oldu. Hep yüreğim ağzımda geçti günlerim ağlarken morarmaları falan zor süreçlerdi. Sonra 5 aylık olduğunda mama içerken terlemeye nefesinde tuhaflıklar olmaya başladı. Elleri ayakları çok morarmaya başladı. Hastaneye yatış yapıldı takılan yapay damar tıkanmış bu şekilde tölere edemez dediler 2. Açık kalp ameliyatına aldılar. Kalp kapakçığı yoktu kalp kapakçığı ve sığırdan alınan suni damar taktılar çok ağır bi ameliyattı. Ameliyat güzel geçti ama sonrasında durumu kötüleşti 50 gün yoğunbakımda kaldı.Akciğer ve kalp makinesine bağlandı, 50. Günün sonunda 6.5 aylıkken kaybettik maalesef.
Aslında anlatıp üzmek istemedim ama ikinci defa yazdığınızı görünce paylaşmak istedim. Her bebeğin süreci ilerlemesi çok farklı. Tanı aynı bile olsa süreç çok farklı olabiliyor. Bu süreçte kalp hastası bebeği olan bir çok anneyle tanıştım ne mucizelere şahit oldum. Kızımla aynı tanıya sahip olup şuan bebeği 4 yaşına giren ve çok sağlıklı olan arkadaşlarım var. Bu süreçten geçiyorsanız eğer umudunuzu kesmemenizi, dua edip iyi düşünmenizi tavsiye edebilirim 💛 ben son ana kadar ümidimi, neşemi hiç kaybetmedim hastaneye her yattığımızda kızıma asla bir şeyleri hissettirmedim. Hastanede bile hep oyunlar oynadık dans ettik güzel anılar biriktirdik. Asla pişman değilim verdiğimiz mücadeleden. Ben eğer 23. Haftada gebeliği sonlandırsaydım kızımla hiçbir şey yaşamadan onu toprağa bırakacaktım. Eğer kızımı toprağa bırakmak kaderimde varsa bu benim kararımla olsun istemedim, 6.5 aylıkken yine ellerimle toprağa bıraktım ama en azından kızımla vakit geçirme az da olsa annelik yapma fırsatım oldu. Çok zor şeyler yaşadık ama çok güzel anılarda biriktirdik. İki karar da çok zor ikisine de saygı duyuyorum tabi, bizim yolumuz bu şekildeydi 🥹 Sürecinizi bilmiyorum konuştuk mu hatırlamıyorum üstteki konuşmaları okumadım ama umarım her şey hayırlısıyla gönlünüze göre olur 💛 Rabbim yardımcınız olsun