Merhaba arkadaşlar, bahsedeceğim konu hakkında olumsuz yargılamalar, eleştiriler vs. alabileceğim gerçeğinin farkındayım ancak hislerime ve düşüncelerime engel olamıyorum, bir çıkış yolu bulmak veya beni teselli edin, birşeyler söyleyin demek için asla yazmıyorum buraya.. sadece yazmak istedim o kadar. 23 yaşındayım, 11 aylık evliyim, ilk hamileliğim. Ailemin 4.kızıyım, çevremde hep erkek bebek olarak beklenmiş öyle hayal edilmişim, tabi doğduktn snra sevdiler ama çevrenin annem yaşadığı zorluklar için hep ah, vahları vardı. Kızın herşeyi zordur, kız evlat yorucudur, kız öyledir şöyledir cümleleriyle dolu zihnim..Yok işte dua ederken gönlündekini belirtmende mahsur yok erkek bebeği belirtmk lazım gibi gibi bir sürü edinilmiş bilgiler..Evlendim, çok şükür sevdiğim ve anlaştığım iyi biriyle, bebek üzerine çok hayaller kurdu dile getirdi bende hep dur dedim bi süre sonrada kıramadım ve benimde içime istek girdi, dua etmeye başladım hep sağlıklı güzel huylu bir erkek evladım olsun diye, böyle daha mutlu olacaktım sanki, çevremden de beni üzecek tekbişey duymayacaktım, cinsiyetimiz belli oldu, kızım olacakmış.. İlk andan beri ona karşı annelik hislerim çok yoğun ancak kalbimin bi köşesinde küçücük bir keşke ilkim erkek olsaydı ikincisinde strese girmez, ikincim kızımda olsa kuşkusuz çook mutlu olurdum, bunda fikirlerimde eminim annemin bana hamileyken bana karşı beslediği duygularda var.. Sonuçta o zamandan bu zamana var oluyoruz. Şimdi muhakkak çocuk hasreti çeken var, sağlıklı çocuk murad eden var niye böyle düşünüyorsun diyenleriniz olacak ancak herkesin yetiştiği aile dinamiği kendine özgü, her hayat kendine özgü..