Menalduygukaba yeni iş bulmuştum.. 1.5ay olmuştu ki (bende 2aylik deneme suresindeydim) hamile olduğumu öğrendim.. Malzeme deposundaydim koli kaldırmam ya da rafa uzanmam gerekiyordu bende söylemek zorunda kaldım ve bende çıkarıldım.. Allah gayretini de rızkını da veriyor.. Sonrasında kanamam oldu, kaybedebiliriz bebeği dediler.. İnan kalp atışını bile duymadığım o canı kaybedebilme ihtimali beni mahvetti.. Geleceğe dair bütün korkularım Bi anda geçti ve tek düşündüğüm şey onun iyi olması oldu.. 1hafta acısı geçmeyen iğneler de, tahriş eden jeller de kuş tüyü kalıyor o korkunun yanında.. Şimdi şükür 27+3teyiz.. Dünya güzeli bir kızım olacak.. İçimde dans edişi, tekmeleri, ultrason fotoğraflarına baktıkça şimdilerde iyi bir anne olabilecek miyim korkusu başlatıyor insanda.. Diyeceğim şu : korkuların adı değişiyor, sen tutunmaya bak.. İçinde atan ikinci bir kalp o senin.. Onu küstürme.. Senden vazgeçmesine izin verme..