Burada ilk defa yazıyorum hepiniz gibi içimde büyüttüğüm bebeğim artık yok.Doğuma gün sayıyordum yatağından arabasına bezine kadar herşeyi hazırdı bebeğimin.Tek istediğim ona kavuşmak iyi bir anne olabilmekti.Doktor bana “üzgünüm bebeğin kalp sesi yok” dedi işte o an dünya durmuş ve ben kötü bir kabusun içine düşmüş gibiydim.Önce kabul etmedim nolur bir daha bakalım kalp sesine dedim sonra Dr başka arkadaşını çağırdı oda aynısını söyledi.Bizi terk etmişti bebeğim.Başladım kendimi suçlamaya ne yaptım ona zarar mı verdim yanlış bişey mi yaptım diye sonra suçlu aradım isyan ettim ve sonrası kabulleniş oldu.Doktor doğurman gerek bebeği dedi. Canlısını doğuramadığım bebeğimin ölüsünü doğurmam gerekti.Ne yapacağımı bilemedim sonra eşimle ağladık toparladık kendimizi tamam dedik.Yatış yaptık 1gün boyunca önce bebeğime ağladım sonra yapılan ilaçlar verilen suni sancılar dayanılmaz hal alınca kendi canıma yandım Allah ım daha büyüğü ile sınama dedim sabrettim ama kabus yeni başlamıştı.Evet olü bebeğimi bütün o kötü dayanılmaz acılar sancılar üzüntüler içinde en iyisinin bu olduğunu bildiğim için normal doğurdum.Şimdi evdeyim sanki herşey rüyaydı ve uyandığımda bebeğim kucağımda olacak gibi geliyor .Allah kimseye yaşatmasın böyle bir acı