iiremgrzbyr ben doktoruma sezeryan olmak için yalvardım sırf normal doğum korkum olduğu için. Ama doktorum kabul etmedi, dayanamazsan epidural yaparız sancını keser dedi. Öyle kabul etmiş bulundum. Ama rüyalarıma giriyordu normal doğum. Çünkü burda doğum hikayesi bile okuyamıyordum, içim kötü oluyordu dayanamıyordum. Ama artık 38-39 hafta olunca çok yoruldum hamilelikten. Ağırlaştım, yürüyemez hale geldim, ağrılar başladı. Deli cesareti geldi. Doğurmak için ben çabalamaya başladım 🙈 Yani bi yerden sonra sabır bitiyor, doğsun kurtulayım diyorsunuz. İşte o zaman korku filan kalmıyor. Sancı gelince de korkmuyorsunuz, ebeler filan moral veriyor. Heyecanlı bekleyiş asıl o zaman başlıyor. Sonra sancı sancı derken bebeğiniz içinizden kayıp gidiyor ve o an bütün sancıyı unutuyorsunuz 🥰🥰