alininannesiii kendime iki buçuk senelik hamile kalmaya çalışma serüvenimizden sonra söz vermiştim. Yengemi içerken her görüşümde üzülürdüm, o da bana “sende bir hamile kal bırakamayacaksın bak gör” derdi. Bende ona “ben kendime de, Rabbime de, bebeğime de söz verdim” derdim ama kimse inanmazdı çünkü sigara içmeyi severdim. Günde 1 paketi geçerdim. Sonra hamile olduğumu öğrendim ve daha o öğrendiğim ilk anda sigarayı aklımdan da, hayatımdan da çıkardım. Canım istemedi diyemem ama her istediğinde elimi karnıma koydum ve şuan 28+5 haftalığım bir kez dahi ağzıma sürmedim. Kokusundan bile iğreniyorum. Daha doğmamış kızıma verdiğim ilk sözü bile tutamayacaksam ileride ona vereceğim sözleri nasıl tutacaktım diye düşündüm. Rabbime söz verdim, tutmalıyım diye düşündüm. Onun bir günahı yok, karnımın içinde, herşeyiyle bana muhtaç ve ben ona ne verirsem ancak onu alır dedim. Kendi yavrumu, kendi ellerimle zehirlemek istemedim. O sigara içmeyi seçmeyecekti bile, ben ona zorla solutacaktım o dumanı. Kendime hep bunu söyleyip durdum. Ben evladımı çok bekledim, kıymetini bilmeliydim. Ben tamamen kafamda bitirerek bıraktım sigarayı. Başka türlü de bırakılamaz bence. Bulantılarım da tuzu biberi oldu dumanından da soğudum. Rabbim bırakmayan isteyen herkese nasip etsin.