Zeynep23 ben istanbul dan canakkale ye üniversite kazanıp geldim 3 yıl şehrin en kalabalık yurdunda kaldım ev hayatını hiç sevmezdim yaz tatilinde giderdim evime canakkale ye aşıktım hayatım arkadaşlarım çok hareketliydik hep dışarıdaydım sonra okulda eşimle tanıştım ertesi yıl mezun olacağım için konuştuk tanıdık birbirimizi evlilik kararı aldık aileme söyledim annem saçma sapan sebeplerden sorunlar çıkardı ne yaptıysak olmadı kaçmaktan başka bi çare bulamadık cidden elimden geleni yaptım mecbur kaldım onun için içim rahat sömestr tatilinde İstanbul'dan canakkale ye kaçtım eşim beni yarı yoldan aldı 1 haftada nikah yaptık ne olduğunu bile anlamadık nikah fotosu cüzdanı olmasa evlendiğimizi anlamicaktik üniversiteden arkadaşlarımız yanımizdaydi destek olmuşlardı evimizi öyle toparladık yeni hayatımıza anca alıştık ailemle barıştık evliliğimizin 5. Ayında dügunumuzu yaptık annem kina gecesinde sebep yokken kavga çıkardı düğüne gelmediler zaten hiç bişeyimiz olmamıştı her şeyimiz fiyaskoydu içimde kalmıştı düğünde 24 saat uykusuz ve açtım gelinliğimi iyi dikememisler patladı olmadı emanet gibi durdu o haldeyim diye kuaförde ne yaptıysa okey dedim hasta gibiydim hiç bişeyim iyi olmadı tanidiklarimizin dediğine göre düğün çok güzel olmuş bende oradaydım ama yoktum işte biz hariç herkes çok eğlenmisti o da içimde kaldı 2 gün sonra stresli olduğum zamanda hamile olduğumu öğrendim şimdi 25+3 burda arkadaşım kalmadı ailemle hala konuşmuyorum arayamamda yediremiyorum bana ve eşime yaptıklarını ama özlüyorum sadece eşim var ama yalnızlık çekiyorum aşık olduğum şehir nefret ettiğim yer oldu çok bunalıyorum eski hayatım kalmadı eskisi gibi olmicağnı zaten biliyodum ama evde hapis gibiyim hamile olmadığım zaman tek çıkıp gezebiliyodum en azından ama şimdi ağırlasmaya başladım hemende yoruluyorum eşim olmadan çıkamıyorum evde yapcak hiç bişey yok burası zaten küçük yer sürekli yaşam için iyi değil güzel bi yer ama hoş ama boş gibi eşimle çıkıncada bişey olmuyo yani istanbul gibi Ortaköy taksim e gideyim başka semte gideyim gibi bişey yok hep aynı kordon var zaten hava soğuduğu zaman yürünmüyo kendimi hapis gibi hissediyorum eşim olmasa kafayı yerdim yaptığım hiç bişey yok hayatım bitmiş gibi hissediyorum çocuk olduktan sonrada sadece çocuk olcak onada üzülüyorum iyi doktor desen yok üç tane hastane var devlet özel ve araştırma özel dünya para devlet berbat araştırma kötünün iyisi Allah korusun bişey olsa sessizce bi kenarda ölümü beklerim ilk kalp atışlarını eşimle beraber duymak istiyodum ben bile 3 sn duydum ne olduğunu sonradan anladım detaylı ultrasonda net görmek istiyodum foto bile verilmedi eşim doguma girmek istiyo bende istiyorum 3 hastanede de yasak dogumda yanımda sadece eşim olcak ikimiz sancılar varken en azından özel oda olsun doğum anına kadar yanımda durabilsin diye araştırıyorum o da yasaksa zaten bu gidişle evde doğum yaparım sürekli her şey aklıma geliyo sıkılıyorum üzülüyorum hamilelikten dolayı hassaslikta arttı hep ağlıyorum iyki bebeğimiz iyi tek güçlü durabildigim o ve eşim