Minay
Seni o kadar iyi anlıyorum ki, yazdığın her kelime, harfi ta derinlerimde hissettim okurken…
Genç kızken hayaller kurarsın, sanırsın ki kendi ailen gibi olacak.
İnsan olgusu işte, kalbi ruhu kirliyse sıfatı ne olursa olsun “anne, baldız, yenge, kuzen, k valide”, fark etmez, iyi,insani bir kalbi, ruhu yoksa tüm bu sıfatlar iyi insan yapamıyor. Yaşadıkça anlarsın.
Tekrar tekrar ağlayarak okudum her satırını, yaşanmışlıkların bende dejavu etkisi yarattı. Meğer ne benzermiş imtihanımız kaderdaşım.
“İyiki de yazmışım” dedim bu postu, belki dokunmam moral olabilir diye sana.
Acıları ortak olanlar birbirini anlarlar arkadaşım.
Evet insanın tüm dengesini alabora ediyorlar,
Hayatı yaşanmaz kılıyorlar,
Oysaki tek istediğimiz tatlı dil, güler yüz.
Ama biliyoruz ki ikimizde artık ruhunda güzellik barındırmayan, böyle insani özelliklere sahip olamıyorlar. insan doğuluyor ama herkes olamıyor veya kalamıyor.
Sonuç olarak yaşanmamış zamanlar, elimizden çalınan, bize ait olmayan o yılların kaybı…
Ömrümüzün çalınması…
Dediğin gibi heyecanın kalmaması…
Evet bende böyle hissediyorum derinlerimde inersek, sanki hayatım gasp edilmiş gibi, iraden dışında tahakküm edilmişlikler.
Senden çalınmışlıklar…
Bir kadının en hassas dönemlerinde kırmış dökmüştür. Düğünüm, Hamileliğim, lohusalığım, sütüm kesilecek kadar…
Yıllarca hep sorguladım, neden bu hırs, ihtiras, bu paylaşamama diye…
Çünkü benim böyle bir bakış açısını anlamam mümkün değil empatik biri olarak.
Öyle ya kefen her canlıya eşit kalite kumaştan, ve öldüğümüzde ilk adımız alınacak üzerimizden, cenaze diyecekler.
Bu hayatın buz gibi gerçeği iken, bu kadar dünyaya adanmışlıkla hayatı zehir etmek.
Sence vicdanı, aklı, izanı olanın harcı mı?
Bir gün vademiz bitecek toprağın altında yaptıklarımızla baş başa kalmayacak mıyız?
Bu bilinçte olan sence zulm edebilir mi??
Ben imanın çok derin boyutu olduğuna inanırım. Bile isteye birine zülm etmek, hakkına girmek iman zayıflığı değil mi?
Ne 24 saat kıldıkları namaz, ne 365 gün tuttukları oruç bu veballerinin ağırlığını hafifletir mi?
Allah kul hakkıyla gelmeyin diyor.
En fazla yaşayacağımız ömür iyi ihtimalle 80/ 90 yıl.
Sonsuz bir ömür var ahirette.
Allah’ın teraazisi var, gönlünü ferah tut arkadaşım.
Biz inançlı insanlarız.
Buranın devamı var mutlak doğru…
Dünya üzerinde yapılan hiç bir şey kayıp değil, an an işlenmiyormu hanemize?
Emin ol böyle insanlarla muhatap olan bir çok kişininde enerjilerini, heyecanlarını alıyorlar, ama yara sarıldığında, sarılmaya çalışıldığında daha gerçeği, hafifliyor hiç bir zaman silinemesede.
Ben şunu anladım bunca zalimlik karşısında, yegane tek limanım vicdanım. O rahat mı? İnan en güzel tesellimiz bu…
Dedem rahmetli olmadan önce duymuş k validemi, amcamda; “seni aşağı çeken kim olursa olsun hayatından çıkar” dedi.
Bu benim miladım oldu bir nevi, o ana kadar seneterimi ıslah olurlar diye verdiğim ama gr iyi yönde evrilmeyen k valideme daha fazla kendimi adamamalıyım diye düşündüm…
Çünkü hep bi ümit kırıntısı vardı, “bir gün benim naifliğimden utanır, vaz geçer, pişman olur” diye gayretimdi, yapı olarak çözümcül karakterli, pozitif biri olduğumdan yıllarca kazanmaya çalıştım.
Günün sonunda, asla ve kata kötüyse değişmeyeceğini anladım, hata olarak gören telafi edebilir de, bu da az da olsa vicdanı olanda oluyor.
Benimki beni bırak, ben elim hadi canı acımaz, ne oğluna, ne torununa acıyordu.
O kadar krediler verdim ki, kapıyı yüzüme çarpar giderdi tenezzülü bile olmazdı cevap vermeye.
Oysaki ben üniversite mezunuyum ilk okul okumanış birini istesem tek kelimemle yerle bir edebilirdim ama aile terbiyeme, kaliteme, kültürel, dini referanslarıma yakıştıramadım, çamurlaşmam lazımdı, her anı böyle çünkü.
Karşısındakini üzerek beslenen biri.
Hadsiz, ağzından çıkan kelimeleri tartıp biçmeden, ne yaralar açacağını düşünmeden…
Hatta “gelin/ k valide gibi olmayalım, anne/kız gibi olalım” demiştim o kadar iyi niyetiyle.
Yine her zamanki gibi cevap vermeye tenezzül etmemişti çarpıp gitmişti.
Şu an hesabımız ahirete kaldı, vasiyetimde mezarıma gelmemesi yakınlarıma söyledim.
Seni o kadar derinden hissediyorum ki güzel arkadaşım, hayatından çıkardıysan daha fazla ömründen alma derim onların oluşturduğu hezeyanlarla.
Evet zor mu? Zor.
Ama bunu yapmak zorundasın bir gün daha o insanlara harcama kendini lütfen.
Bunu seninle aynı durumları yaşamış ben diyorum.
Ve burda anlatamadıklarımızla beraber.
Eminim daha yazamadığın neler vardır tıp ki bendede olduğu gibi…
Sesine ses veriyor, kalbinden öpüyorum seni. Kendini değmeyenlere bir saniye daha harcama.
Belkide forum forum olalı bu kadar uzun mesajlaşılmadı bilemem.
samimi ruhlar hangi zeminde olursa olsun sesine ses olmaya çalışırlar.
İyi ve kötü tüm düşler, hayal kırıklıkları hayatimıza dair. Silkelen ve “Allah var gam yok” de bundan sonraki kalan hayatında. Ömrünü bunlarla geçirme.
Anlatılacak o kadar çok anılarımız vardır ki ömür yapraklarımızdan, sayfalar yetmez.
Özelde de yazabilirsin. Yanındayım arkadaşım.
sana bir şarkı gönderiyorum. Orda dedikleri gibi canımın ta içisin sen..
Ruhuna iyi bak, hak Etmeyenlere bir salise daha harcama…