holly bende annelere kıyamıyorum bu hem vicdanım, hem kültürel ve dini referansım gereği.
Her anne evladını düşünür bu hep böyle bilinir, bende de öyleydi, “kıyan ve düşünmeyen anne olur mu” deselerdi bana bekarken, “yok artık” derdim net.
Hafızamda, kalbimde bunun aksi hiç olamazdı. Ama varmış, inanamasamda hala, insan faktörü işte, annelik makamının kutsallığına rağmen, karakter belirleyici oluyormuş. Kendi menfaatini evladından çok çok önce düşünen biri size kıyarsa, “kıyamam” ruh halimiz olabilir mi?
En hassas dönemlerinizde, tüm moralinizi, motivenizi al aşağı etmiş, sizi mutsuz ederek beslenen ve maalesef egosu uğruna yalan dahi konuşabilen biri,
Ha buna rağmen kıyarsınız/ kıymazsınız bu tamamen şahsidir, ama böyle biri kıyamayacaklarımızdan olur mu o büyük soru işareti…