Selam kızlar. Yazmakta biraz geç kaldım ama ben de doğum hikayemi sizinle paylaşmak istedim.
Plansız bir şekilde hamile kaldıktan sonra biraz korku biraz endişe ve zamanla yerini umuda, mutluluga bırakan duygularla zor sayılamayacak bir hamilelik geçirdim. Hamileyken kendimi çok sevdim çatlaklarımı sevdim büyüyen kalçama tabikide büyüyceksin büyümesen bu bebek nasıl taşınır dedim. Kendimi en başından normal doğuma psikolojik olarak hazırladım. Camdan sokaga bakıp bu insanlar hep doğmuş herkesi bir ana doğurmuş bende yaparım herhalde yaa bile dedim :D Burada onlarca kötü hikaye okudum ama herkesin hikayesi aynı olmak zorunda değil diye kendimi telkin ettim. Bol su tükettim bol yürüyüş ve squat… Nihayetinde 39+3 e geldik. Doğumu başlatmak için ekstra hiçbir şey yapmadım içimde kalacak değildi ya illa doğacaktı zamanini o biliyordu.Gece saat 12 gibi hafif yarım saatte bir gelen regl sancısına benzer sancılarla başladı(Nişanım 1 hafta önce gelmişti). Yatağa havlu serdim çantaları kapıya koydum eşime haber verip geri uyu ben seni uyandırırım yapacağın bir sey yok yarın enerjine ihtiyacım var dedim. Başladım beklemeye…
Hem süre kısaldı hem sancılar arttı dayanamayacak kadar değil kesinlikle. Saat 2 de doktorumu aradim bekleyelim dedi.Her sancıda squat yaptım. Sabaha kadar koridorda yürüdüm sabah 7 de eşimi uyandırdım. Hazırlandim makyaj yaptım, elbisemi giydim. Çünkü en güzel buluşmam vardı. :) Doktora gittik doğum başlamış açılmam 4 cm olmuştu. Doğum yapacağim hastaneye gectik ağrı şiddeti arttı ama yine dayanilmayacak gibi değil. Yatışım yapıldı serum takılırken elimde telefon bir dakika birine para göndermem lazım birazdan takar misiniz dedigimde hemşire siz mi doğum yapıcaksiniz diye sormuştu :)) hastane kıyafetleri giyildi ve başladı. Koridorda kaç kere tur attım saymadım. Doktorum gelip yorulmadın mı demişti :). Ama inanin sancılara iyi gelen başka bir şey yok. Suyum gelmedi suyumu patlattılar ve o andan itibaren ilk çektiğim sancıların sancı olmadığını anladım. Sancıları hep bebeğimin adımları gibi düşündüm. Her sancıda onun minik ayaklarının bana yürüdügünü hayal ettim sevdim konuştum kavuşucaz az kaldı dedim. Rahime baskıdan dolayı bir kaç kez kustum bu beni enerjisiz bıraktı. Iki kere vücuduma ılık su tuttum imkaniniz varsa bunuda tavsiye ediyorum. Açılmam ve bebegin kalp atişları sürekli kontrol edildi. Epidural yapılmadı. Açilmam 10 cm oldugunda ıkınma faslına geçtik.Yere bir şeyler serdirdim yerden güç alarak ıkındım bunu da kesinlikle tavsiye ediyorum. Eşim doğumun her anında yanımdaydı. Ikınırken ayaklarımın altından bastırmasını istedim. Baktım olmuyor. Sancılar ıkınmalar uykusuzluk kusma ve iştahsızlık beni o kadar yorgun düşürdü ki gücüm kalmadı. Ikınırken ayaklarımın altından bastırmasını istedim. Baktım olmuyor. Beni bebeğimle yalniz bırakın dedim herkes odadan çıktı. Tuvalete gittim klozete oturdum elimi karnima koyup kızım annenin hali pek kalmadi o minik ayaklarınla bana yardımcı ol hadi annecim yapıcaz dedim. Çook derin bir nefes aldım. Ve o an… hala aklıma geldikce gözlerim dolar.. Geldiğini hissettim. Eşime seslendim geldi dedim doktorum koşarak geldi tekerlekli sandalyeye koydular beni doğumhaneye girdik. Bebegim dünyaya gözlerini huzurla açsın diye hiç bağırmadım sadece dinledim ve söyleneni yaptım. Böyle nefes al böyle yap denen her şeye uydum. Ikınırken doğum koltuğunu kırdım ama neysee :)) Kesi atıldı içimden kaydı resmen hayatımda level atladım sanki tarifi inanın çok zor. Hemen üstüme attılar.Minik elleri ağzı burnu..göz göze geldik kulağına sen çok güzelsin dedim ağlamıyodu bakıyordu babasına bana o esnada eşim kordonu kesti. Bebeği giydirmek için aldılar dikiş atılırken evet acı oluyor ama inanin dayanilmayacak gibi degil. Dikiş atılırken eşime bebeğin ayağindaki mühürü koluna da bastır diye bile seslendim ağrı şiddetini burdan düşünün. Sürekli hadi bitsin bebegimi verin diyordum . Tekrar tekerlekli sandalyeye aldılar bebeğimi kucağıma verdiler. Eşimin ee camın arkasına koymayacak mısınız bize mi veriyosunuz deme şapşalıgıyla yeni hayatimiza adım atmış olduk. Biraz uzun oldu kızlar kusura bakmayın ama doğumu sezeryanda yapsanız normalde yapsanız sonuç olarak kavuşuyorsunuz bunlar kavuşma yolları. Sadece psikolojik olarak hazırlayın kendinizi siz ne kadar iyi bebeğiniz o kadar iyi emin olun. Yediginiz içtiğiniz duygunuz bebeginize o kadar hızlı geçiyorki inanamazsiniz. Allahim hepinize hayırlı doğumlar nasip etsin. Her anınızın tadını çıkarın. Bol bol bebek şarkıları ezberleyin :)