Gdrleyla seninle o kadar benzerki 4 ay önce yaşadıklarım. bir oda da eşimin elinden tutarak ölü bir bebek doğurdum. 21. haftamdaydım. en acısı içimde kelebek gibi çırpınıp öldüğü andı. o anda öldüğünü, melek olup gittiğini anlamıştım. o son hareketini nasıl unutucam hiç bilmiyorum. en büyük pişmanlığım bebeğime bakacak cesareti bulamamamdı. keşke bir defa görseydim😔
eşim gömdü çok yalvardım gelmek istiyorum diye götürmedi beni.
çok çok zor zamanlar… annelik duygusunu yaşadım ama tek düşündüğüm tekrar hemen hamile kalabilmek oldu. herşey mükemmel giderken son zamanlarda panik yapmaya başlamıştım acaba nasıl bir anne olucam bunlar aklıma geliyor hazır değil miydim ben:) öyle sahiplenmişimki meğer o kadar hazırmışımki anne olmaya:(
sana tek bir tavsiyem var, fiziksel olarak iyileşeceksin her şey yoluna girecektir fakat psikolojik olarak acını mutlaka yaşa. yasını tut. kaybın için seni ne rahatlatıyorsa onları sırası ile yap. Ben en son bir mevlüt okuttum ve aynı gün lokma dağıttırdım. o gün bir hafifleme geldi, içimdeki yangın bir nebze olsun azaldı. Terapiye de başladık tabi çift olarak destek alıyoruz. İmkanın gücün varsa destek almanı da tavsiye ederim.
çok uzun yazdım ama zaman sana iyi gelecek. Acısı geçmiyor ama ilk başlardaki gibi de değil…