Doğum hikâyesi okumayı sevenlerin okuyacağını düşünerek ayrıntılı olarak yazacağım hikâyemi. Uzun bir yazı olacak çünkü bana da anı kalsın istiyorum.Biliyorum ki üzerinden zaman geçtikçe anılar unutuluyor, bu nedenle ayrıntılı yazmak istiyorum.O halde başlıyorum:) 2019 Kasım ayında bir düşük yapmıştım. Daha önce bu şekilde bir tecrübesi olanlar bilir ki ilk sevinciniz, ilk heyecanız olumsuz bir şekilde sonuçlandığında ikincisinde yerine kaygı ve korku oluyor. Her an kaybetme endişesi.İkinci gebeliğim de bu şekilde başladı. İlk aylar tam bir buhran halindeyim. Anne olma kararımda hatalı davrandığımı hissediyordum.Mide yanmalarım çok fazlaydı. Hamileliğimin sonuna kadar devam eden mide yanmaları. Doğum yaptıktan sonra bıçak gibi kesilen. Endişelerim ve mide yanmalarım hariç sorunsuz bir hamilelik geçirdim diyebilirim.Ufak problemlerim olduğumda burada da aynı sorunu yaşayan arkadaşlarımı görüp rahatladım.Bu yüzden burayı bir şans olarak düşündüm. 34+2 de randevum vardı.Bebeğim ters duruyordu ve o günlerde tek derdim baş aşağıya dönmesiydi.Çünkü normal doğum yapmayı çok istiyordum.(Sonradan öğrendim ki başaşağı dönmüştü)O gün 2. kez NST’ye girecektim.En son 2 hafta önce kontrole gelmiştim ve tahlillerim vs her şey normaldi. Nst için odaya girdim odalar 2 kişilikti ve benden önce makineye bağlanmış olan arkadaşın bebeğinin kalp atışlarını gördüm 150 civarındaydı. Benim bebeğiminkiler 180 -190 civarındaydı ve kaç olması gerektiği ile ilgili fikrim yoktu. Oo benim bebeğimin iyiymiş sonuçta çok,çoksa iyidir diye düşünüyordum:) 5 dk sonra hemşire hanım kontrole geldi ardından çıktı ve doktorla telaşeli bir şekilde içeri girdiler. Bebeğin kalp atışları çok yüksek seni bugün doğuma alabiliriz dedi doktorum. O kadar şaşırdım ki.Hayatımda beni daha fazla şaşırtacak bir şey olmamıştı sanırım o ana kadar.Eşim geldi yanıma bebeği bugün alabilirlermiş dedim o da anlayamadı durumu.Doktor enfeksiyonum olup olmadığını sordu.İdrarda yanma,bebek hareketinde sıkıntı,akıntı,sancı,kanama.Hiçbir şeyim yoktu.Covid olabileceğimi düşündü ve bana en acilineden tüm bunlar için test yaptırdı.Sonuçları beklerken yatışım yapıldı odada nst ye bağlandım.Serum almaya başladım.Kalp atışları 150 civarında seyrediyordu.Annemle babam geldiler.Onlara sabah yaşadıklarımı şaşkınlıkla anlatıyordum.Olayı atlatmışçasına.Çünkü öyle düşünüyordum.Sonra tam hastaneden çıkacağıma inanmışken 10 dk şık bir zaman diliminde bebeğin kalp atışları tekrar yükselmeye başladı.Hemşirelerin benim makineye bakmama izin vermedikleri bir ana gelmiştik en son 205 gördüğüm sayıydı. Doktorum geldi ve bebeği alması gerektiğini söyledi. Başka bir ihtimal olup olmadığını sordum çünkü ameliyat olmak istemiyordum ve hazır değildim asla.Doktor önce biraz sitem edip beni kendisine güvenmemekle suçladı,bebeğin doğduğundaki yaşam şansını sorduğumda düşük olduğunu ifade etti,o an o kadar üzgündüm ki ne yapacağımı şaşırmıştım, doğursam da doğurmasam da yaşam şansı sorularıma olumsuz yanıt vermişti,ardından benim ısrarım sonucunda “tamam o zaman ölüm sorumluluğunu kabul ettiğine dair kağıt imzala çıkaralım seni hastaneden” dedi ve ne düşündüm bilmiyorum ama tamam kabul ediyorum dedim.Eşime de aynı düşüncede olup olmadığını sordum ve yattığım yatakla birlikte acil bi şekilde ameliyathaneye indirdiler beni.Eşimi almadılar ve ona en son söylediğim şey bebeğimizin yaşaması için ümitvar olmamasıydı.Sanırım kendisini hazırlamasını istediğim için bunu söylemiştim.Oysaki ben asla hazır değildim buna.Acil bir şekilde ameliyat başladı.Bayıltmadılar ve adeta o an kurbanlık koyun gibiydim.Yanımda kimse yok panik halindeyim ve ne olacağını bilmiyorum.Anestezi uzmanı(Allah ondan razı olsun) aralıklarla başımı okşayıp beni teselli etti onun haricinde oradaki her şey bana kendimi çok kötü hissettirdi.Covid testim sonuçlanmadan ameliyata alındığım için covid muamelesi gördüm.Vebalı gibi davrananlar, aralarındaki hasta olsak da biraz yatsak evde muhabbetleri vs beni çok rahatsız etti.Ne ara kestiler ne ara bebeği çıkardılar bilmiyorum.Sağ tarafımdaki kuvöze koyduklarında benim bebeğim mi onu bile anlamamıştım çünkü kimse benim varlığımı farkında değil gibiydi.İyi mi diye sorduğumda yanıt bile alamamıştım.Pespembe ve aşırı tatlı bir bebekti.(Kirpi yavrusunu pamuğum diye severmiş:))Bebeği yeşil örtüye sardılar çok az yanağıma değdirdiler.Sıcacıktı ve dünyada o kadar güzel olan az duygu vardı.Sonra onu götürdüler ve beni diktiler biçtiler ne yaptılarsa başımda 1 ya da 2 kişi kaldı.Tam bir bilgi alamadan yukarı servise çıkardılar.Ağrılı,sancılı ağlamalı gülmeli bir 6 günü geride bırakmış durumdaydım bugün itibariyle.Bebeğim kuvözde,her gün daha iyiye gidiyor ve iyi de olacak inşallah.Buraya kadar sabırla okumuş birileri varsa onlardan dua istiyorum:)Sorularınız varsa yanıtlayabilirim.Bazı detayları atlamış olabilirim daha fazla uzun olmasını istemediğim için.Sorarsanız zevkle yanıtlarım.Hepinize evlatlarınızla sağlıklı ve mutlu bir ömür diliyorum:)