Hikayeme böyle başlayacağımı hiç düşünmemiştim 😔 30. Haftada sancılarım başladı. İlk nst ye bağlandığım da 33 haftalıktım. İlk o zaman öğrendim erken doğum riskimin olduğunu. Tabiki insan emin olamıyor kabul etmedim tedavileri. Kendi doktorumun tatilden dönmesini bekledim ve bir hafta sonra 34. Hafta da tekrar nst ye bağlandım sancılarım vardı. Bir gece hastanede kaldım ilaçlar kullandım ciğer geliştirici vuruldu ve bir hafta anca sabredebildi can kuşum. Bu süreçte KPSS sınavına bile girdim. Tek korkum sınavda sancılanıp milletin de sınavını berbat etmemekti. Allah’a şükür öyle bir problem yaşamadım. 35+2 oldum malum doğum yaklaşıyor evde temizlik yapılması lazım. Ana evi gibi olmuyor tabi. Nazımızı çeken yok. Artık o kadar yorulmuşum ki Karnımda sertleşme başlamış onu bile fark edemedim. Eşim karnımda sertlik olduğunu söyleyince hemen doktorumu aradık ve acile gitmemiz gerektiğini söyledi. Gittik bir korkuyla nst de bişey çıkmadı. Eve geldik zaten hastane ortamı geriyor. Eve gelince tekrar sancılarım başladı ve uzandım yorgunluktan olduğunu düşündüm. Uyuyup kalmışım derken sancılarıma uyandım hemen apar topar hastaneye koştuk açılmam başlamıştı. Can kuşum 35+3 olmuştu ve doğmak için çok sabırsızdı. Sabah spinal sezeryanla can kuşumu bir kaç sn gördüm ve küveze aldılar bebeğimi. Şimdi evde onu bekliyorum. Çok üzgünüm sütümü sağıp gönderiyorum ama içim çok buruk. Güçlü görünmeye çalışıyorum ama dayanması çok zor. Bir hafta önce karnımda pıtır pıtır hareket eden yavrum şimdi benden ayrı inşallah biran önce evimize gelir ve bu burukluk geçer. Benden size tavsiye sakın tek başınıza güçlü olmaya çalışmayın varsın bazı işler olmasın yavaş ilerlesin. Hiçbir şey sizden daha değerli daha önemli değil.