Dilaratuana aslında çocuk büyütmek çok güzel olsada bu dünyada çok kutsal bir görev olsada çokta zor. Yani şöyle zor. İlk Bebek olunca tecrübesizsin. hiç bir şey bilmiyorsun. En ufak bir şeyde telaş yapıyorsunn. Bazen bazi durumlar karşısında nasıl ne yapacağını bilmiyorsun.. uyumayan bir bebek olursa yemek yemeye, evi toplamaya,temizlemeye,kendi bakımına hiç zaman kalmıyor çünkü takatin kalmıyor. Uykusuzluk bir süre sonra annede sinirlilik hali yaratıyor. Aslında her insanda uykusuzluk sinirlilik yapar. Çok normal ama eşinde anlayışlı olması çok çok önemli o zamanlarda. Ve eşinin mutlaka sana yardımcı olması şart. Veya yakınlarının arada sana gelip seni dinlendirmesi, evinin işlerine yardım etmesi gerekir. Yoksa çok bunalırsın. Ek gıda dönemi eğlenceli ama zahmetli bir dönem…
Şuan ikinciye hamileyim. İlk bebeğimde yaptığım veya yapmamam gereken şeyleri şimdi tecrübelendim gözüyle bakıp öyle büyütmek amacım. Ama şunu hiç unutmayın. Herşeyden önce, anne sıfatından önce bizde bir insanız. Bizde bunalırız,bizde ağlarız,bizde sinirleniriz.
Hiç bir zaman ben bebeğime yetemiyorum diye düşünmedim.hersey olduğu kadar. 2 gün bulaşıkları yikayamadigim anlar, çamaşırların çamaşır telinde 1 hafta durup katlayamadigim anlar, 2 hafta temizlik yapamadığım anlar oldu, oluyor. Ama napalim elimizden bu kadarı geliyor. İlerde hepsi geçip gidecek…. İnşallah bu uzun yazım size bir nebze iyi gelir.