İlkgözağrımı ilk heyecanımı canım oğlumu 36. Haftada kaybettim. Aniden kalbi durdu ve ölü olarak doğurmak zorunda kaldım geleceğimi.. 10 Ocak benim hayatımın en karanlık günü. O kabus gün aklıma geldikce deliricek gibi oluyorum. Bu acının tarifi yok.. 6 aydır nasıl yaşıyorum bir Allah bilir birde ben. Rabbim Cennetine layik gördü aldı emanetini hamdolsun. Bu dünya fani geçici.. Rabbim ebedi sonsuzlukta evlat sevgisini, saadetini verdi inşallah bunu bilmek içimi rahatlatıyor bu acıya ancak bu şekilde dayanmak mümkün. Yavrumdan bana geriye kalan o boş soğuk odası ve eşyaları, giysileri kaldı o içinde hayalini kurduğum Tuğram artık yok ve bu dünyada hiçbir zaman olmayacak. Bunu kabullenmek bir hayli zamanımı aldı hala daha gelecekmiş gibi ama.. gelmeyecek. Bu çok acı. Onunla birlikte tüm geleceğimizde öldü. Bir kolum kanadım kırıldı. Bundan sonraki hayatım onsuz yarım geçicek. Hiç böyle hayal etmemiştim. Geleceğimizde o da olucakti artık herşeyimi ona göre ayarlamıştım bu acıyla baş etmek çok zor.. Rabbimden dileğim kimseye yaşatmasın bu acıyı. Bu tür postlardan rahatsız olan kardeşlerimede diyeceğim şu sizi rahatsiz edecek etkileyecek başlıkları okumayın es geçin. Bizlerde sizin gibiyiz sadece eksiğiz. Acılıyız.. Paylaşmaya anlatmaya ihtiyacımız var. Bizi zaten çevremizde yeterince anlamayan insanlar okadar çokki bu acıyla yapayalnız bırakıldık. Herkes okadar normalki sanki hiç yaşanmamış gibi.. Benden başka herkes aynı.. Benim için 10 Ocakdan itibaren dünya durdu. Ben artık bir yıl öncesi gibi değilim ve asla olamıcam bunun ne demek olduğunu bilemezsiniz. Bilmeyinde inşallah. Rabbim yar ve yardımcımız olsun.🤲🏻