Konuyu çook uzatırım diye pek yazmak istemedim ama dayanamadım mümkün olduğunca kısa yazmaya çalışacağım👀 hamile olduğumu öğrendiğimden beri hep normal doğum düşündüm sezaryanı seçenek olarak da görmedim hiç ama nazlı kızım gelmek istemedi, 40+4 te doktorum sezaryanla kavuşturdu yavrumu bizimle. Spinal bölümü burada okuduklarımla aynı geçti. Ameliyathanedeki personel çok ilgiliydi, ben de manevi olarak hiç hazır olmamama rağmen asla olumsuz düşünceye kapılmadım. Ameliyathaneye indiğimde istemsizce bacaklarım titriyordu, çenemi sıkıyordum tek stres belirtim bu oldu. Ne derlerse harfiyen uydum, heyecanlanmadım çünkü biliyordum ki ne olursa olsun bu sürecin sonunda kızımla kavuşacağım ve tüm acılar sancılar geçici olacak. Bunu aklınızdan çıkarmayın, bunun bilincinde olunca insanın korkusu olmuyor. Ameliyathaneye inerken ve ameliyat hazırlığı yapılırken sürekli salavat getirdim, sümme sebîle yessarahu dedim sürekli, ihlas ve fatiha surelerini okudum aklıma geldikçe. Sezaryan kısmı da burada okuduklarımla aynı geçti, karın bölgemde çekiştirmeler dışında bir şey hissetmedim. Personelle doktorumun yaptığı dedikoduyu dinledim😁 kayınvalidemle kayınpederim daha önce hastanelerde çalışmışlar şansımıza girdiğim sezaryandaki personellerden bir iki tanesi tanıdık çıktı gelip bir tanesini başımı okşuyordu arada bir iyi misin demek sen şunun gelinisin diye. Sonra doktorum bak kakasını yapmış dedi. Sorun yok ama di mi dedim bakacağız dedi. Korktum. Hemen sonrasında bir iki pat pat ses bir de hırıltılı bir ses duydum. Bir iki dakika sonra yüzümün üstüne bir şey kaldırıldı bak nasıl dedi doktorum gülerek, baktım şişmiş, buruş buruş bir şey, çok çirkin dedim güldüm😇 sonra kızım bastı yaygarayı😅 sonra bir duygulanma, gözlerim doldu, aşağı tarafa dikkatimi vermişken bir hemşire canım yan tarafına bak dedi bi döndüm kızımı silip getirmişler başımın yanına koydular, nasıl bir ağlamak, nasıl bir bağırmak, öptüm koklayarak o zaman bi sakinledi o an anne olduğumu, onun bana, benim ona kopmaz bir bağ ile bağlı olduğumuzu tam idrak ettim. Yanımdan götürdüklerinden sonra duygu boşalması yaşadım, tutamadım kendimi bayağı ağlamaya başladım, hemşire geldi yanaklarımı tuttu nefes al canım dedi sakinleştirdi beni, derken bir süre sonra ameliyat tamamlandı çıkarıldım. Tavsiyelere gelirsem, ilk olarak kendinizi hastane personeline bırakın, onlar her zaman bu işi yapıyorlar, ne kadar müdahale eder stres yaparsanız işler o kadar zorlaşır. Hastanede eşim ve kayınvalidem kaldılar. Ben eşimle yalnız kalmak istemiştim ama iyiki yapmamışız, gece bebeğim ağladığında hep kayınvalidem aldı kucağına sabaha kadar uyumadı, bende onu yapacak enerji yoktu. Dedikleri gibi ilk ayağa kalkış zor ama çok da değil. Dediğim gibi geçecek bu ağrılar sancılar bir an önce iyileşmeliyim diye düşünün motive edin kendinizi. Ben bir sonraki sabah hastanede tuvalete tek başıma gittim (tabi evde ağrı kesici iğneler yokken bu biraz daha zorlayıcı oluyor) Hemşire 10 gün boyunca günde 3 fincan sade kahve içmemi söyledi ben biraz keyfi davrandım günde 2 fincan içtim bazen 1, belki de o yüzdendir ilk günlerde ağrılarım fazlaydı. Ayağa kalkarken birisinden yardım alırsanız ayakta geçirdiğiniz süre boyunca daha az acı duyarsınız. Birisinin elinizden tutup kalkmanıza yardım etmesini isteyin ve karşıya bakarak tam dik duruma gelecek şekilde ama aniden olmadan normal hızda tek seferde dimdik olun. Ben wc ye girdiğimde bir elimi klozetin arka tarafına koyup karnımın sıkışmasını engelliyordum o zaman idrar torbasının boşaltımı da daha az ağrılı oluyor. Hastaneye kayısı hoşafı götürmüştük, bir de süt yapan bitki çayından verdi hastane, katı gıdaya geçene kadar kahve su ve bu ikisinden bol bol tükettim. Doktorum akşam kontrole geldiğinde benden akşamın herhangi bir zamanında 3 kat merdiveni inmemi, sonra asansörle geri çıkmamı söyledi. Eşimle ilk yaptığımızda asansör dolu diye geri merdivenle çıktık😒 sorun olmadan çıktım ama eşim kaynişimden azar yedi beni zorladığı için. Sabaha karşı hafif hafif gazım çıktı ama emin olmak istedim. Öğlen doktorum kontrole gelmeden önce garanti bir gaz çıkardım için rahat etti. Çıkacak kendinizi strese sokmayın. Bir de kanama var mı kontrolü var acı veren burada okumuştum ama yaşarken anlamadım boşluğuma denk geldi. Hemşire geldi serumuma baktı nasıl olduğumu sordu kanamanı kontrol edeceğim dedi ben alt taraftan bakacak sandım o sırada karnımdaki sargıya bastırdı, ayy dedim o kadar. Ne yapacağını önceden anlasaydım daha çok korkardım böylesi iyi olmuş oldu😂 Son ve bence en önemli tavsiyelerim, asla her şeyi ben yaparım hallederim kimseye gerek yok diye düşünmeyin, ben bu konuda çok nettim oysa büyük bir yanılgıymış. Eve geldiğimiz ilk gün kızımla ben ilgileneceğim deyip eşimle birlikte kıyafetlerini ve altını değiştirmeye kalktım, kızımın ağlama krizi ve ikimizin eli ayağına dolaşmış şekilde durumu zar zor toparlamamız, sonrasında annemi arayıp ağlayarak yanıma gelmesini istedim. Belki de benim korkaklığım, ağrılarımla sancılarımla kızıma yetemeyeceğimi düşünmek, sanki bir daha hiç dik yürüyemeyecekmişim hissi, hala daha sezaryan olmuş olmamın şaşkınlığı, sanırım lohusalığın hormonları, tüm kibirim yerle bir oldu. Bugün 9. günümüz. Şükürler olsun son 2 gündür özellikle kendi çayımı çorbamı yapıyorum, çamaşırımı asıyorum, ama hala ya annem ya da kayınvalidem bizimle kalıyorlar. Bu da geceleri bebeğim her mıkırdandığında bizim uykusuz kalmamız için, ben tam olarak toparlanıp, sütüm tam olarak gelmeye başlayana kadar devam edecek sanırım. Yine uzattım, yazmayı unuttuğum çok da şey vardır, sorularınız olursa seve seve yanıtlarım🤗 herkese hayırlı doğumlar nasip etsin Rabb im inşallah ve herkesin gönlüne göre versin inşallah🤲🏻😍