Yaklaşık 1 ay önce çok farklı bi doğum yaptım. Doğum sürecim 1 günü aştı o yüzden biraz uzun olacak. Pandemi süreci yüzünden ailemin yanına gidemedim doğumumu istanbulda yapacaktım o da olmadı. Sonuç olarak eşimle yalnız bi şekilde son dönemlerde kontrole gittiğimiz bir hastanede doğum yapmak zorunda kaldık. Oradaki doktorum ilgiliydi, beni suda doğum konusunda yüreklendirdi ve ona karar verdik. 13 mayıs sabah saat 4te sancılarım başladı,ama hiç burada söylenen gibi 10 dakikada bir filan değildi. 3 dakikada bir sancım geliyor 40 saniye kadar sürüyordu. Hastaneye gittiğimde 2 dakikada bir sancım geliyordu 2 cm açılmam vardı. Doktorum 7 cm açılma olmadan beni havuza almayacağını söyledi. Beklemeye başladık sancılar artmaya başladı ve zorlamaya başladı beni. 7 saat sonra tekrar açılmayı kontrol ettiklerinde açılma 3 cm olmuştu. Bu beni çok üzdü çünkü 7 saatte doğuracak kadar açılmış olmayı bekliyordum. Akşam 16 civarında sancılarım dayanılmaz hal almaya başladı. Açılmamı kontrol ettiklerinde 6 cm olmuştu. Ben artık dayanamıyordum. Ağlamaya başladım ve doktorumu brni sezaryene alması için çağırdık. Doktorum en azından epidural normal doğum yapmam için beni ikna etti. Epidural iğnesini vurduklarında çok rahatladım, ama 2 saat sonra krize girecek kadar artış oldu ağrılarımda. Epiduralin etkisi 2 saatte geçiyordu ve yeniden iğne yapmaları gerekiyordu. İşin kötü tarafı 5 doz hakkım vardı ve doğum sırasında iğnesiz kalma ihtimalim olduğunu sonradan söylemişlerdi. 2 saatte bir doğuruyorum sanıyordum korkunç ağrılarım geliyordu. En son çıldıracak duruma geldim ve beni doğumhaneye aldılar. Saat sabaha karşı 4 olmuştu. Doğumhanedeki ebe açılmamın tam olduğunu söyledi ve doktorumu arayıp çağırdı. Ben o sırada yerlerde çırpınıyordum. Bağırmama başka bi doktor geldi ve açılmamı bi de o kontrol etti. Açılmamın 6 cm olduğunu söyledi. Yıkıldım o anda. Saatlerdir sancı çekiyordum ve epidural açılmamı engellemişti. 4.epidural dozumu verdiler. Sonr doktorum geldi ve bana suni sancı vermeye başladı. Ikınma provaları yaptık. Her şey iyiydi açılmam 8 cm oldu. Eşimle odamıza geçtik ve beklemeye başladık. Bi anda yine aşırı kötü oldum. Bilincimi kaybettim. Kendime geldiğimde çatala oturtulmuştum. Her yerde hemşireler ve ebeler vardı bi sürü kişi bana müdahale ediyordu. Sürekli bağırma ıkın diyorlardı ama bağırmaktan başka bi şey yapamıyordum. Doktorum bir süre sonra yapamayacak bu dedi ve önlüğünü çıkardı. Ameliyathaneye alın dedi. Sezaryenle alacaklardı. Ben beni bayıltsınlar diye yalvarıyordum. Ameliyathaneye giderken yine bayılmışım. Ayıldığımda aneliyat masasına yatırmışlardı beni, çırpınıyordum. Doktorum aşağıdan kontrol ettiğinde çocuğum kafası görünüyor ıkın boşuna ameliyat olma dedi. Ben yapamıyordum. Sonra ebeyi üstüme çıkardı. Ben dayanılmaz acılar çekiyordum ebe de üstümdeyken çıldırdım. O anda kesiyi hissettim. Doktor pompayla bebeği çekti. Kızımın çıktığını anladığımda bayıldım. Ameliyat olacağım için narkoz vermişlerdi. Uyandığımda kızım kollarımdaydı. Çok zorlu bi süreçti ama onun kokusu her şeye değer.