Merhaba Hanımlar,
Bu güzel uygulamada bir gebeliğin daha mutlu sonuna ulaştık çok şükür 🤗
Tercihe göre çaylar , kahveler, sular , sütler her ne hazır ise başlıyorum 🤭
Uzun ve detaylı bir doğum hikayesi olacak bilginize 🤪
3 Eylül doğum günümdü. 2019 un 3 Eylülünde tam 29 yaşına basmıştım. Eşimle de 5 yıldır evliydik. O yaz daha da güçlenerek içinden çıkmaya ve başetmeye çalıştığımız bir çok sorunumuz olmuştu. İkimiz içinde zor bir 2019 yazı olmuştu kısaca. Bunlara rağmen yeni yaşıma dair ortak dileğimiz bebek olmuştu. Çünkü artık hakettiğimizi düşünüyorduk. O dönemde gördük ki doğru zaman diye bir şey varmış.Ve o zaman gelip çatmış 😊
Eylül ayında dilediğimiz dileğimizin Ekim ayında haberini almıştık . Mutlu ve şaşkındık. Eşime sürekli belli bir zaman çok adapte olmamasını, hayatta her şeyin olabileceğini, Allah korusun ama maalesef bir çok kişinin başına geldiği gibi bizim de başımıza mutlu sonla tamamlanamamış bir gebeliğin gelebileceğini anlatıp duruyordum. O hep inandı ve çok şükür bebekle ilgili hiç bir sorun yaşamadık. Kontrolleri , sağlığı, durumu hep çok iyiydi. Mutluyduk, merakla bekliyorduk. Ben ise uzunca bir süre bulantılarla mücadele ettim. Tam onları anlattım bel fıtığımın seviyesinin ne kadar ilerlediği gerçeğiyle yüzleştim. Son aylar zaten plesenta previa durumundaydım. Yani önde gelen plasenta çok ciddi sıkıntılar yaratıyordu. Astımım ileri seviyedeydi ve ben bunlarla nasıl başedeceğimi kestiremiyordum. Ama zaman bir şekilde geçiyor, yavrum büyüyor, doğum yaklaşıyordu 😊 Son aylarımda malum pandemiye denk geldi. Büyük talihsizlikti. Olsun ona da eyvallah demiştik. Bahçeye hamak kurduk, çim yaptık, dükkanı geçici de olsa kapattık yani el elde baş başta kaldık 😁 Zor bir süreçti . Maddi ve manevi birbirimize destek olduk çok şükür. Doğumum yaklaşmıştı. Plasenta rahmimi tamamen kapattığı için 2 Haziran Salı günü, yani bugün planlı sezeryan olacaktım. Haftasonundan dua etmeye başlamıştım. Nolur bir an önce doğurayım ve oldu bittiye denk gelsin diye. Hem heyecandan bekleyemiyor hem de bebek istediği zamanda gelsin istiyordum. 1 gün önce yani 1 Haziran Pazartesi günü Allah dualarımı kabul etti ve sabah 7.30 da suyum gelmeye başladı. İlk önce epey bi geldi , sonra sızmaya başladı . Hemen doktoru aradık ve telaş yapmadan gelmemizi söyledi. Duşumu aldım, fönümü çektim. Düştük yola. Annem , eşim, ben. Yol üstünde oturan kayınvalideme kapıdan bir selam verdik, öpüştük. Pandemiden dolayı malesef onu yanımızda götüremiyorduk. Hastahaneye ulaştık, 1 gün sonrasına planlı sezeryan olduğumuz için hemen ameliyathaneyi hazırlatmış doktorum. Giriş yaptık ama nasıl hızlı ilerliyor her şey anlatamam. Kapıdan girmemizle, odaya yerleşmemiz, ameliyathaneye girmem sadece 13 dk sürdü. Bana çok güzel, rengarenk bir önlük giydirdiler. Acayip hoşuma gitti. Zira o yeşil önlükleri hiç sevmiyor ve ürküyordum. Ameliyathanenin kapısında hemşire bir yakınımız karşıladı beni. O hastahaneye yeni geçmiş ve benim oraya gittiğimi biliyormuş. Tabi planlı sezeryanımı da. Şansıma o günde oradaymış ve adımı aşağıdan aradıklarında duyar duymaz koşmuş beni beklemiş. Canım İrem, sağolsun 😍 Tabi ben görür görmez mest oldum, güven verdi. Elimden tuttu , yürüdük beraber. Belli bir yere kadar eşim geldi, sonra öpüştük sarıldık ve ben kapıdan içeriye girdim. Çok soğuk olmasına rağmen öyle heyecanlıydım ki hiç üşümedim. Masaya yattım, herkes tek tek başıma geliyor, gülümsüyor 😊 Bir müzik açtılar, başladılar işe koyulmaya. Ben en çok epidural iğnesinden korkuyordum. Anestezi uzmanı çok tonton bir amcaydı, eli öyle hafifti ki hiç bir şey anlamadım. Yavaş yavaş uyuşmaya başladım. Doktorum geldi ve ekipteki diğer kişiler de. Bir şeyler oluyor ve benimle sürekli konuşuyorlardı. İğne olayından sonra öylesine rahatladım ki her şeye gülüyordum. Hazır mısın bebeğini görmeye dediler , inanamadım. Zaman çok hızlı geçmişti çünkü. Bir kaldırdılar ki perdenin arkasından yumuk yumuk bir kız 🤣 İnsan inanamıyor, sadece çok kirli ve kanlı ya dediğimi hatırlıyorum. Herkes güldü ve ben yine başak burcu olmanın durumunu yaşadım. 😊 İyice temizlediler, giydirdiler hemen yanıma verdiler. Bu arada ekipten biri cep telefonumu istedi ve devamlı her şeyin fotoğrafını çekti. Bebeğimle yanak yanağa bir süre geçirdik sonra onu odaya babasına ve anneannesine gönderdim. İşlemlerim bitti, bebeğimden 15 dakika sonra bende yanlarına gittim. Eşim çok tedirgindi, benim iyi olup olmadığımı merak ediyormuş. Odaya gülerek geldiğim için çok rahatlamıştı . Yatağıma aldılar yarım saat dinlendim. Hemşire hanım bebeğimi emzirmeme yardımcı oldu, az da olsa sütüm geldi. Süt, sezeryan doğumda 72 saat sonra tam anlamıyla geliyormuş. Bu bilgi beni çok rahatlattı. Sütüm artana kadar 20 cc mama takviyesi yapacağız. Bebeğim iştahlı. Beni de emdi, mama da yedi. Mamayı şırıngayla verdik, biberonla ayarını yaptık. İkisi de lazım oldu yani. Gazını çıkardı, kakasını, çişini yaptı. Sonra başka biri gelip beni kaldırdı yürüttü. Karşıya bakın ve cesaretli olun. Gerçekten zor değil. Ben rahat yürüdüm ama yarim saat sonraki ikinci yürüyüşten hemen önce yemek yediğim için ayağa kalkıp yorulduğumda epeyce kustum. Oda rahatlattı açıkçası, iyi geldi. Bebeğim gece baya huysuzdu, beni de annemi de uyutmadı. Nöbetçi hemşire üşümüş biraz dedi. Çok sıkmadan kundak yaptık , rahatladı. Bu sabah erkenden taburcu olduk , evimize geldik. Mutluyuz, sağlık durumumuz iyi. Hafif sezeryan dikiş sancılarım var benim. Yemek yeme konusunda birden iştahlandım. Hamileliğim de sadece 7 kilo almıştım. İştahım yoktu, ama şimdi sürekli acıkıyorum. Umarım ipin ucunu kaçırmam 😄 Doğumum böyle geçti arkadaşlar, korkmayın, korkacak bir şey yok. Herkesin bünyesi farklı. Ben acı eşiği çok düşük ve panik biriyim normalde , ailem ve arkadaşlarım bu durumuma ve rahatlığıma çok şaşırdı. Ama çok şükür iyiyim, Allah yardım etti. Hepinize hayırlı sağlıklı doğumlar diliyorum. Sevgiler 😍