Melodixxx canım merhaba. Belki senin kadar zor bir süreçten geçmiyorum fakat ben de o bulutların üstünde hisseden hamilelerden değilim. Yani fiziksel olarak çok değil ama psikolojik olarak cidden zorlanıyorum. Psikolog değilim sana belki işe yarar bir öneri sunamam ama sadece benzer şeyleri yaşıyorum yalnız değilsin ve süreci sevmek zorunda da değilsin demek için yazdım. Evet çok şükür rabbim bizi çocuğa sahip olma konusunda sınamadı evet normal yollarla oldu evet buna kavuşmak için maddi manevi bir sürü fedakarlıkta bulunan insanlar var bunların farkındayız. Ama sırf böyle diye sürekli kendimizi iyi hissetmek zorunda olduğumuza inanmıyorum. Yani şöyle düşün annesi babası ölmüş insanlar var, benimkiler çok şükür hayatta diye annen babanla hiç tartışmıyor musun? Herkesin süreci, hayatı, tekamülü sınavları kendine has, kendine özel dolayısıyla bire bir aynı şeyleri hissetmek zorunda değilsin. Seneler boyu ve 32 yaşında olmama rağmen hala suçluluk duygusuyla cebelleşen bir kadın olarak insanların birbirine nasıl hissetmesi gerektiğini söylemesine dayanamıyorum artık. Ne şu an yaşadıklarına verdiğin tepkiler ne de hislerin, hiçbiri seni kötü bir hamile ya da kötü bir anne yapmaz. İnsansın ve süreç seni zorluyor hepsi bu. Yani kiminin bu zorluğa verdiği tepki üç birimken, seninki beş birim olabilir ve bu bir suç değildir. 8 haftalık hamileyim ama inan her gün ağlama krizlerim var. Çok hoş bir çocukluk geçirmediğim için nasıl anne olacağım, yetip yetemeyeceğim konusunda extra kaygılarım var. Corona’dan dolayı 2 aydır hapis gibi bir hayatım var. Ve ben şu an sevgi kelebeği değilim ve bunu söylemenin yanlış olmadığını düşünüyorum. Bazen pes edecek gibi de olsam, hamileliği benimseyememiş de olsam, kafamı acabalar da sarsa daha görmeden evladımı seviyorum, şimdiden emek veriyorum ve onu babası dahil hiç kimsenin benden daha fazla sevmeyeceğini adım gibi biliyorum. İnşallah çabucak geçsin yaşadığın zorluklar ve sağlıkla al bebeğini kucağına. Sevgiler ♥️