Buraya böyle birşeyle geleceğimi hiç tahmin etmezdim aslında yazmak da istemedim ama burda çok şey öğrendim çok şey kattı bana belki benimle aynı şeyleri yaşayanlar bana yardımcı olur beni birileri anlar diye yazıyorum..Kadir gecesi günü eşimle ibadetlerimizi yaptık kuranımızı okuduk daha sonra birlikte olduk uyuduk. Sonra sahuru hazırlamaya kalktım tuvaletim varmış gibi oldu tuvalete gittim ishal olmuşum sonra ayağa kalktım birden suyum geldi öyle bir geldiki tutamadım eşimi uyandırdım ama nasıl ağlıyorum hemen doktoru aradık hastaneye ebeye gitmemi söyledi Avrasya’ya gittim ebe muayene etti,doktor erkek diye oradan çıkıp ilgi hastanesine gittim suyumun kalmadığını söyledi ve kanamamı durduramadılar ultrasonla bebeğime kızıma baktı doktor kalbi öyle yavaş atıyordu ki yaşayamayacağını hastaneye yatış yapmam gerektiğini müdahale edilmezse beni zehirleyebileceği söylendi normal doğumla geleceğini söylediler eşimi çağırdılar öyle bi acıymışki bu tarifi yok çare yokmu diye sorduk defalarca ağlaya ağlaya yok dediler yatışım yapıldı çaresizce yattım suni sancı takıldı,saatlerce yalnız başıma gözyaşlarım kurudu üzüntüyle intihar etmeyi bile düşündüm camdan atlamayı geçirdim aklımdan ama sonra hep tövbe çektim Allah’a sığındım sabır istedim güç istedim, ertesi gün iftardan sonra sancılarım arttı acımıyordu bedenim ruhum kadar,kızımın beni terkedeceği kadar sancım arttıkça ayrılık ateşi yüreğimi parçaladı bebeğim aşagı inmişti ıkınmam gerektiğini söyledi ebe ıkındım defalarca bebeğimi doğurdum onca acıyı çekmeye değerdi ama kızımı sağ kucağıma alıp koklayamıcaksam alamıcaksam ne anlamı vardı ki. Bebeğimi doğurdum çığlıkla yüreğimin ateşiyle bağırdım ama acım dinmedi onu o şekilde görmek beni mahvetti elleri ayakları parmakları dudakları heryeri oluşmuştu kızımın, Daha fazla göstermeden aldılar yanımdan. Eşiğini de ıkına ıkına çıkardım içim temizlendi mi diye ultrasonla baktılar yoksa narkoz verip içimi temizliceklerdi ama narkoza gerek kalmadı içim temizmiş. Bebeğimi morga götürdüler eşime gösterdikten sonra, kızım bana o kadar benziyordu ki şuan aynaya baktığım da hep onu görüyor gibi oluyorum gözümü kapatıyorum o açıyorum yine o, en son doktora gittiğimizde sağlığı yerindeydi benimde aynı şekilde hatta doktorum gülümsediğini yakalamıştı renkli ultrasonla öyle melek gibiydi ki kızım adını melek koyduk toprağa verdik onu mezar taşına adını yazdırdık bu acının tarifi yok bu acının cümlesi yok Rabbim kimseye yaşatmasın eve geldiğimden beri eşyaları bebek arabası ana kucağı herşeyi kaldırdı annem ama öyle onları görmek bile beni yıktı en çok yıkanda göğüsümden akan durmayan sütüm tişörtlerimi ıslatıyor ya onu görmek beni öldürüyor.. cennetin kapısında beni bizi bekleyecekmiş bize şefaatçi olacakmış diye avutuyorum. Allahım verdi allahım aldı yanına şimdi her yemek yediğimde her sabah kalktığımda kıpırtısını arıyorum yokluğu içimde öyle bir boşluk ki dolmuyor.. hakkınızı helal edin. Gönlüm bi yandan yine bebek istiyor yüreğime basacağım ama bi yandan da korkuyorum aynı şeyleri yaşamaya rabbim kimseye yaşatmasın kimseyi evlat acısıyla sınamasın.