Yaseminturan_ Kokusunu çekemeden makinalara kablolara bağlanması, kucağına bir kez alamadan dokunamazsın demeleri. Senin bedeninden, canından çıkmış yavruyu tanımadığın yabancıların eline bırakılması.. Böyle tarifi olmayan bir acı. Hani o an kolunu bacağını kesseler bu kadar acır mı? Ne zordur o yoğun bakım kapısının önünde beklemek her açılan kapıda acaba bizim bebeğimizmi, acaba birşeymi oldu düşüncesi. Kalp atışlarımın sesi beynimdeki sesleri bastırıyordu o anda. O heycan, o korku…
Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Acını, üzüntünü, kaygını. Hiçbir teselli seni teselli edemez. Minik bedeniyle içeride yaşam savaşı verirken, sen dışarda eli kolu bağlı öylece bekliyosun. Anneyim ben anne, onun bana ihtiyacı var, kokuma, koynuma, sütüme diyemiyosun. Ama o kapıda beklerken ne minicik bedenlerin yaşam savaşına şahit oldum. Onlar güçlü. Eminim Kuzey’inde onlardan biri. Sağsalim gelicek koynuna. Bol bol dua ve sabır. Kolay mı asla değil. Elden ne gelir ki beklemekden başka. Rabbim evladına sana sağlıkla tez zamanda kavuştursun. Bir prematüre annesi olarak o kadar içten söylüyorum ki 🙏🏻 ❤️🌸