Merhaba , doğum yapalı 10 ay olacak ama ben yeni doğum hikayemi sizlerle paylaşabiliyorum 😊 nereden başlayacağımı bilemiyorum. Cok güzel ve keyifli 39 hafta geçirdim . Bi sıkıntı çıkmazsa normal doğum yapmayı çok istiyordum . Bebek doğum pozisyonunu almamıştı henüz dr son haftaya kadar bekleyelim suyu güzel hala dönebilir dedi. Squat yap, haftada 3 gün yarm saat yürüyüş . Hareketimi hiç kısıtlamadım en baştan beri . Hatta temizlik bile yaptım halılar yıkamadan geldi Onlari serdim . Memleketten annem gelmişti doğuma yakın. Sabırsızlıkla dönmesini bekliyoruz 2 3 günde bir nst. Muayene . Dr dönmedigi için çatı muayenesi yapmamıştı dönerse yaparz
Diye . En son cumartesi gittiğimzde hala dönmemişti. Dedi ki büyük ihtimal artık dönmez sana gün verelim 10 mayıs 2019 a gün aldık cumA gününe . Istersen o gün geldiğinde bile bakarım dönmüş mü diye dedi tamam
Dedik . Eşimle annem de daha önce 'ye gün
Alamaz miyiz diye düşünüyorlarmış . Artık doğsun istiyorlar 😊 hastanede işlemler yapıldı eve gidiyoruz arabada keşke pazartesiye gün alsaydık , keşke doktora söyleseydik, niye söylemedik ki mevzuları 😊 ben ne hissettiğimi bilmiyorm hem mutlu hem kaygılı. Pazar günü gezmeye çıktık ama bende hafif kasik ağrısı vardı belli belirsiz. Artık iyice şişmiştim ve yürümem zorlanmıştı. O gece ilk sahura kalkilcakti. Akşam ben kahve yaptım beraber oturduk sohbet etti annemle eşim sahuru bekliyor ben uzanıyorum belimde ve kasıklarımda ağrı geliyo gidiyor . Gun aldık ya ondan önce gelmezmiş gibi hissediyorum bide daha dün kontroldeydik doğurmam heralde diyorum içimden . Kimseye bisi demedim uyumuşum . Sonra bi uyandım su geldi, korktum o an ne yapcgmi bilemedim . Dr u aradım saat 1 falan . Tamam siz has
taneye geçin ben de geliyorum dedi biz hastaneye gidiyoruz ama benm çok ağrım yok hala hafif . Yolda kayinvalidemi arıyorum ben doğuma gidiyorum diye . Arkadaşlarıma yazıyorum ben doğuma gidiyorum 😅 eşime de acele etme ben iyiyim diyorum . Has
taneye yaklaştıkça sancim da çoğaldı birazda korkuyor insan . Ağlamaya başladım elim ayağım titriyor . Acilden girdik hemen aldılar beni muayeneye . Catima baktılar 8 cm . Ama bebek.hala donmemis . Sen nasıl dayandın bu kadar dediler ama gerçekten çok ağrı şancı hissetmedim gelmeye yakın
Çoğaldı . Dr geç kalsaymışsın ayakları çıkacakmış
Dedi 😅 giydirdiler hemen ne olduğumu anlayamadm şaşkınım ben de tekerlekli sandalyeye oturup götürüyorlar. Annem eşim dışarda konuşamadım bile belki bisi diyecektim 😂 sancim arttı korkuyorum ya hissedersem acı duyarsam diye . Ameliyathane ekibi çok iyiydi önce oturdum belden igne yapcaklar. Önde biri tuttu omzundan sakin hareket etme başını öne eğ dedi . O an sancim gelmişti biraz bekleyebilir miyz çok sancim var dayanamıyorum dedim . Sonra geçti igne yaptılar hiç hissetmedim sıcak bi his geliyor, yatırdılar beni hiç bisey hissetmiyorum yanında ki hemşire benimle konuştu, adın ne kac yaşındasın , bebegin ismi ne olcak birazdan gerilme hissedeceksin korkma hemen geçecek vs benimle konuştu hep . Sonra gerilme hissettim resmen bisey cıktı o an onu anlıyorsunuz . Ve sonra o büyük kavuşma, hayatımda bulutlara dokundugumu hissettirecek kadar mutluluğun doruklarına çıktığım an . Minik gözlü, minik elli bebeği yanagima dokundurduklari anı hayatım boyunca hiç unutmayacağım. Kokusu, sesi , bakışı o kadar güzeldi ki nasıl anlatılır bilmiyorum. Birden hayatıma giren ve herşeyin üzerinde tuttuğum bir varlık ve birden değişen bir hayat . Zor oldu .. uykusuz geceler, 2-3 saatte bir yaşanan emzirme seansları, minnacık bedene minnacık kıyafetler giydirme savaşı. Sonuçta her seferinde kan ter içinde kalan acemi anne ve onunla kan ter içinde kalan minik bebeği. Ama zaman o kadar hızlı geçiyor ki 9 ay 23 gün olmuş Eylül Erva hayatımıza ortak olalı. Benim doğum hikayem bu kadar . Uzun oldu ama hakkınızı helal edin . Bebeğini bekleyen tüm anne adaylarını Allah hayırlısıyla kucağına almayı nasip etsin inşallah 🙏☘