Sizin kadar büyük zorluklardan geçmedim ama maalesef insanların çirkin yüzüyle öyle bir karşılaşıyorsun ki böyle zamanlarda. Kendi isteğimle bir süre çocuk yapmak istemedim. Eşimin kardeşin ve onun eşi bizden önce çocuk sahibi olacaklar diye bir havalar, bir büyüklenmeler. Çıldırırsınız hareketlerini görseniz. Daha biz bilmiyoruz çocuğumuzun olup olmadığını, onlar teşhis koymuş bize. Sonra ben hamile kaldım, onların da bebeği yeni doğmuştu. Ben dış gebelik geçirdim, ölümden döndüm, yaşayan bebeği kemoterapi iğnesi ile düşürmek zorunda kaldım. Hastaneye bile sırf bebekle hava atmak için geldiler. Dış gebeliği tedavi gördüğün için geçirdin değil mi diye sormalar, yine tedavi olursun demeler falan. Tedavi görmedim ama görmüş de olabilirdim. Her şey insanlar için. Bir tek onların çocuğu oluyormuş gibi Allah'ın verdiği evlatla hava atıyorlar. Biz bu acıyı yaşarken, hiç görüşmediğimiz halde, geçenlerde sırf canımızı acıtmak için, eşime hiçbir benzerliği olmayan bebeklerinin fotoğrafını atıp "bak sana benziyor" yazmışlar. Aynı şeyi onlar yaşasa ben o fotoğrafı atmam, atamam. Kimsenin canını yakamam. Velhasıl bazen yumruk en yakınından geliyor.
Herkesi Allah'a havale ediyorum ben. Siz de öyle yapın. Enerjinizi sömürenlerden uzak durun. Biliyorum çok zor ama olursa olur, olmuyorsa Allah'ın bir bildiği vardır deyin. Ne yapalım? Bu dünyada herkesin sınavı ayrı. Ben de bazen sizin gibi ne hak etmeyenler çocuk sahibi diye düşünüyorum ama bu da yanlış bir düşünce sanırım. 😥