Kalben4747 Abim ve eşi 7 sene birbirini sevdi, uzaktaydılar ama hep sevdiler. Sonra çok zor şartlar altında evlendiler. Babam istemedi, onun ailesi istemedi yine de evvlendiler. Ve ilk gecelerinde kavga ettiler. Abim sürekli senin ailen şunu yaptı, şöyle dedi diye başının etini yemiş, kız da altta kalmamak için sürekli savunmaya geçmiş. Sonra birinci aylarında karakolluk oldular. Sonra defalarca! Kavgaların temelinde hep abimin kızın ailesine laf söylemesi, onun da sürekli savunması vardı. O savundukça abim diş biledi kızın ailesine. Bi süre sonra kavga etmeye o kadar alıştılar ve birbirlerine saygılarını sevgilerini o kadar yitirdiler ki eften püften her şeye kavga eder oldular. Çünkü temeli sağlam atmadılar. Her lafın altında bir mana aradılar. Düşman oldulat aynı evde birbirlerine. Kaç kere gittik kavgalarının üstüne onları yatıştırmak için. Uzun süre ayrı kaldılar, birleştiklerinde yine aynı şeyler oldu. Çocukları oldu yine aynı kavgalar. Şimdi düşünüyorum da daha en başında biri geri adım atsaydı bu raddeye gelmeyecekti belki. Anlıyorum birinin ailene laf söylemesi çok ağır. Ama bu adamla sevip evlenmişsin, ayrılsan yinr mutsuz olacaksın. Evli kalıp sürekli kavga etmek yine mutsuz edecek seni. Benim naçizane tavsiyem, biraz dişini sık. İçinden hasbunallah çek o ailene her laf ettiğinde. Ama cevap verme, bırak öyle düşünsün, öylle hissetsin. Bi süre sonra cevap vermediğini gördükçe onun bu davranışı da azalacak. Ama sen savundukça iyice düşman olacak ailene. Hatta rol bile yapabilirsin, haklısın canım sana kötü şeyler yaşattılar ama ailemle bağlarımı hepten koparamam sen de beni anla, benim için en kıymetli sensin falan de. Erkekleri bu sözlerle yola getirmek kolay oluyor. Sonra o kıvama geldikçe zaten istediğin gibi olacak her şey çünkü eşin de seni seviyormuş. İnsan sustuğundan değil konuştuğundan pişman oluyor çoğu zaman. O kavga anı geçince de iyi ki susmuşum diyorsun. Gelecekteki mutluluğun için şimdi biraz dişini sık sadece.