Bu bebeği öyle çok istedimki.. ❤️
17 yaşında erkenden severek evlendim sonra bilinçsiz hamile kaldım 18imde ama olmadı düşük yaptım. Kürtaj oldum içeride parça kalmış dediler. Çok zordu 14 Şubat günüydü o yüzden biz hiçbir sevgililer gününde hediye almayız eşimle birbirimize.
neyse sonra bir süre çocuk için uğraşmadık çok küçüğüz önce hayatımızı yoluna koyalım dedik. Bir süre sonra ben anne olmak istiyorum dedim eşime o hala erken olduğunu düşünüyordu. Ama baktım zaman geçtikçe bu fikre alıştı o da istedi. Başladık uğraşmaya. Her ay sonu hayal kırıklığıyla negatif test sonuçları aldık. Her seferinde tuvalete koşup adet olduğumu gördüğümde saatlerce ağlıyordum. Eşim artık çok yıprandığımı görüp acele etmeyelim stres yapmayalım zamana bırakalım demeye başladı. 1 buçuk yılı geçkin süre denedik olmadı. Rahim filmleri, farklı doktorlar, farklı testler .. sonra tüp bebek yaptırmaya karar verdik. İzmir MedicalPark hastanesinde tedavi gördüm. Süreç zordu. Ama hayal etmek güzeldi. Embriyolarımız donduruldu. Transfer birkaç ay sonra yapıldı. Çünkü vücudum çok yıprandı şişliklerim oldu. Süreç geçmek bilmiyordu. Ama geçti. İlk transferin sonucunda kimyasal gebelik oluştu pozitif sonucun ardından aslında sadece rakamsal bir gebelik olduğunu öğrenince yıkıldım. Sonra 2 ay ara verip yine transferi gerçekleştirdik. Bu sefer aşılama yaptık üzerine 5 gün sonra transfer gerçekleştirdik. 5 günde de ilişkiye girmemi söyledi doktorum. Yani tüm yöntemleri aynı ayda denedik. Yine olmazsa yıkılırım diye düşünüyordum.
Sonuç almak için geçen 11 günlük zaman çok zor geçti. Evde istirahat halindeydim. O gün gelip çattığında yine İzmir’e gittik testimizi illa orada yapacağız diye totem yaptık. Hastanenin bahçesinde bacaklarımı sallaya sallaya hop oturup hop kalktım. Doktorum aradı gitmesi gerektiğini sonucu evde beklersem beni bizzat arayacağını söyledi. Tam vazgeçtik buruk dönecektik bir lavaboya gireyim dedimki telefon geldi ☺️ Değerlerimin çok yüksek çıktığını kimyasal olma şansı olmadığını söyledi doktorum çok heyecanlıydım koşa koşa eşime sarıldım. Lavabodan ağlayarak çıktığımı görünce çok korkmuştu. Ama ‘bu sefer oldu’ dediğimde bir oh çekti ☺️ Hamilelik sürecimi es geçiyorum. Burada sizleri yeterince postlarımla bunalttım. Bende o takıntılı, korkak anne adaylarındanım. Her şeyi sizlere sordum. Allah sizden de razı olsun 🙏🏻
Gelelim o güneee ;
malum 3 Aralık planlı sezaryen günüm diye postlar açtım cevaplar verdim burada ama benim oğluşum bir gün önce 2 Aralık sabahı gelmeye karar verdi. Saat 06.30 gibiydi uyumamıştım. Yatakta hormonlarımla savaşırken bir ıslaklık hissettim. Kanlı ve bol sulu bir akıntı. Doktoru aradık gitte ebeler kontrol etsin dedi. Hastaneye gittik ama laylaylom ☺️ Sancım hafif vardı fakat her kırmızı ışıkta durduk hatta doğum çantamızı yanımıza almadık 😀
Nstde bir yüksek sancı çıktı. Açılmam da vardı. ‘ Doktorun gelsin doğuma giriyorsun ‘ dediler inanamadım. ☺️ Damar yolumu açtılar zar zor açtırdım 😀 çıldırttım hemşireyi ama çok iyiydi sağolsun. Ne oldu neredeyim ben derken ameliyathanede buldum kendimi. Tir tir titriyordum. Hem korku hem soğuk. ☺️ Doktorum geldi ben çok korkuyorum dedim müzik açtılar rahattı herkes ama özel olmasına rağmen doktorum beni çok rahatlatmadı konuşmadı gergindi. Korkum arttı hemşirelerle konuşmakta buldum çareyi. Anestezi uzmanı geldiğinde bi adam önümde durdu eğildiğimde baskı yaptı vücuduma spinalden korkmayın hiiç acımıyor damar yolu açmaktan farkı yok. Zaten o psikolojiyle acıyı hissetmiyorsunuz. Sonrasında ayaklarım yavaş yavaş uyuşmaya başladı perde kapandı. Dokunmalar bir hareketler çekiştirmeler hissettim ama o kadar başımı çok hareket ettirmemem söylendi. Hemşireyle sohbet ede ede bekledim. Veee işte o ses saat tam 09.01de ilk ağlayışını duydum oğlumun. Allah’ım nasıl güzel bir duygu o ❤️❤️❤️ Hala ağlıyordu yüzünü göstermeden götürdüler korku sardı beni. Meğer doktor hemen kontrollerini yapıyormuş. Birkaç dakika içinde oğlumu yanıma getirdiler. İlk öpücük 🥰 Kalbim duracak sandım. Öyle güzel kokuyordu ki o anın tarifi yok. Onu babasına götürdüler dikişlerim atıldı biraz midem bulandı hemen ilaç verdiler geçti. Çok üşüdüm ama heyecandan hiçbir şeyi umursamıyordum beni oğluma götürün deyip durdum zaman geçmek bilmedi. Sonra kapı açıldı eşim karşımdaydı. Oğlumuz nasıl dedim göremeyince. Ama çok şükür iyiydi odamızda bizi bekliyordu ananesiyle 💕 Kollarıma verdiler bakmaya doyamadım.
Gelelim ilk yürüyüşe.. Yere bakmayıp biraz dişimi sıkınca üstesinden geldim ilk yürüyüş ilk tuvalet filan zordu kabız olmadım gazım hemen çıktı. Ağrılarım oldukça iğneler yapıldı. Arada eşimle yürüdük koridorda ve sabah erkenden çıktık hastaneden. Şuan yanıbaşımda uyuyor küçük oğlum. İlk günler baya uykusuz. Zaten gözümü ayırasım gelmiyor. Nöbetleşe duruyoruz başında. Emzirmeye çalışıyorum her fırsatta. Tam çok uykum geliyor ağırlarım başlıyor derken ona bakıyorum dünya duruyor. Ne uyku umurumda oluyor ne de ağrılarım.
Allah isteyen herkese sağlıklı hayırlı evlatlar nasip etsin 🙏🏻 Bebeklerimize uzun güzel ömürler versin. Dualarım sizinle 💕 ( çok uzun oldu hakkınızı helal edin)