esrakahveci 37.günümün son saatlerindeyim. Şu an hiçbir şeyim yok eskisi gibiyim. Öncelikle normal doğum korkumdan dolayı isteğe bağlı sezaryen oldum. Hem de iri bebek sebepliydi biraz bahane oldu benimki ama neyse😂 Spinal oldum. Çocukken belimden iğneyle su alındığı için en büyük korkum spinalin iğnesiydi. Doktorum omzumdan tutmasına rağmen irkildim ama acıdan değil belinize birinin dokunması çok garip bi his ki ben zaten korkuyordum. Ağlayarak gitmiştim ameliyata doktorum sakinleştirdi. 45 dk da odama gelmiştim. Yaklaşık 7, 8 saat sonra kaldırdılar beni. Ayaklarım anca çözülmüştü. Ben sonda sıkıntısı yaşadığım için sondam uyuşukken çıkarıldı. Takarken de uyuşuktım hiç anlamadım. Kalkarken başım dönmedi ama acıdı. İlk kalkış zor 2 tur attırdı hemşire koridorda. Sonrasında 2 saatte bir gez dedi. Kendi başıma gezdim annem bebekle kaldı. Tuvalete gittim sürekli tek başıma. Dik durmak zordu, yatıp kalkmak zordu. Oturarak uyumak en güzeli ilk gece. Bana bi serum takıldı rahmi toparlayıcı ilaç varmış içinde o çok can acıtıcıydı. İçime bıçaklar saplandı sürekli. Ama o serum bitince hepsi geçti. Ne zaman ağrım var desem iğne yaptılar seruma. Sabahına ilginç bi şekilde ishal oldum ben. Depend olmasa çok zor olurdu benim için. Bir gece kaldık. Hastane ile ev arası 157 km ve ben o yolu geldim 🙏🏻 İlk üç gün zor ama hepsi geçecek ilaçlarını içmeyi ihmal etme. 4.gün kontrole gittim su geçirmeyen bantı çıkardılar o kadar. Batikon bile sürmene gerek yok dedi doktor. Bol bol yıkan dedi. Dermatix verdi ameliyat izi kalmasın diye. Bir haftada ağrı sızı kalmıyor. Kötü konuşanları duyma 🙏🏻 Her şey çok güzel olacak💙