Miskokulum
Kolay değil...Seni anlıyorum 160 gündür yatıyorum. Kendimi abartısız 70 yaşında hissediyorum. Kızım var 5 yaşında onun bakımını bırak kendininkini bile yapamıyorum. 70 gündür Evimden ayrıyım bulunduğum yerde yeni doğan yoğun bakım ünitesi olmadığı için. Çocuğum ben eşim ordan oraya savrulduk.Geçmez günler dedim, her saati bırak dakikayı saydım... Geçmedi mi? Geçti Ama bizde büyük travmalarda bıraktı.kızım evimi arkadaşlarımı özledim diye her gün ağladı hiç bir şey yapamadım özenle büyüttüğümüz yavrumun huyu değişti. Okul açıldı okula bile gidemiyor.hiç isyan etmedim ama kendimede anlatamadım. Sonra dedim ki biz bunu boşuna yaşamıyoruz...Bunu fırsata çevirmem gerekiyor.
Eşimle her evlilikte olan ufak tefek pürüzlerimiz vardı onları düzeltmeye başladık. Konuşamadığımız be varsa her şeyi konuştuk.
Ve yeni bir sayfa açtık resmen. 7 yıllık evliliğimde oturmayan her şeyi oturtmaya başladık ve tek taraflı değil ikimizinde çabasıyla biliyor musun? Daha sakin kalmayı, birbirimize daha hassas davranmayı öğrendik. Ve yarın evimize dönüyoruz aylar sonra. Hemde yenilenmiş bir şekilde. Hayata daha farklı bakarak.
Demem o ki rabbim sana da bana da diğer arkadaşlarımızada boşuna vermedi bu rahatsızlığı. Bize anneliği,aile olmayı,acıyı,Sevinci yaşatmak için sabretmesi öğrenmemiz için verdi. Ve sabrın sonundaki selameti görmemiz için. Ne yapalım biz hoplaya zıplaya hamilelik geçiremiyoruz. Üzücü yıpratıcı geçiyor.kabullenmemiz lazım.Annenin inanması lazım o güç bebeğe geçecek çünkü. Ve emin ol kullandığımız iğneler ilaçlar dualar bizim çabalarımız son ana kadar bekletiyor. Kızımdada 1 cm di rahim ağzım ondada yattım. Serklajsızdım. 37. Haftada dünyaya geldi. Serklajsız bu kadar ilerlerken serklajlı niye ilerlemesin☺️