Merhaba,
Hamileliğimin son zamanlarında hep Doğum hikayeleri okuyordum ve benim nasıl geçircek diye düşünürdüm hep.. çok şükür şimdi yazma sırası bana da geldi 🙏🏻
Hamileliğimi ilk öğrendiğim günden beri sonuna kadar çok şükür bulantı, aşerme, tiksinme gibi hiç bi sorun yaşamadım. Son 2 hafta çok ağırlaştığım için yürümekte zorluk çektim bi de bebek 40. Haftaya girdikten sonra hiç geçmedi zaman..
- Haftada ufak bi kasılma hissettim ve hastaneye gittik ama ne sancı vardı ne de başka bi şey o günden sonra her gün sabah bugün doğurucam diyerek uyandım ama beklenen melek daha gelmek istemiyordu 😌 tabi hal böyle olunca stres çoğaldı daha doğmadı diye. 38. Haftamda tekrar nstye bağlandım düzensiz sancılarım vardı 70-80 oluyordu ama ben hiç bi şekilde hissetmiyordum 1 cmden daha az küçük bi açıklığım olduğunu söyledi eve geldik. 2 gün sonra yeniden rahatsızlandım yine sancılarım aynıydı ve değişen hiç bir şey yoktu 39. Haftada da aynı durum devam etti ve açıklığım hiç ilerlememiş aynı yerinde kalmıştı..
1 hafta daha böyle geçti ve yine durum aynıydı. Hiç bi belirti yoktu kızımdan 😌 doktorumuz böyle devam ederse en fazla 41. Haftaya kadar bekleyeceğini söyleyip bizi gönderdi. 39+5de hala hiç bi belirtinin olmadığını görünce doktorumuz kızın daha doğmaya niyeti yok suyu her şeyi yeterli ama çok yukarda dedi ve o gün yada 2 gün içinde Doğumu başlatması gerektiğini söyledi. İçimde hem mutluluk hem heyecan biraz da korku oldu bugün olmasın yarın geleyim dedim. Evime geldim sunisiz doğurayım diye dualar ettim ama yine yok ☺️27temmuz günü hastaneye gittik son muayenemizi olduk ve doktorumla suni sancıyla başlatmaya karar verdik heyecan yüksek ama sıfır korku. Hamileliğimin başından beri Doğumdan hiç korkmadım nasıl olsa doğacak bitecek ve kızım sonra hep Benimle diye düşündüm çok da faydası oldu. Suni takılmadan önce yeniden nstye bağlandım ve hiç sancım yoktu ve açıklığım 2 haftada hiç ilerlememişti. Doktorum ters giden bir şey olursa sezaryene dönebilme ihtimalimiz olduğunu söyledi ve ben sezaryenden çok korkuyordum kafaya koymuştum normal doğuracaktım. Suni takıldı, Meryem ana otunu suya koyduk ilk zamanlar her şey çok güzel biraz sancı var ama yürüdüm konuştum güldüm doktorum geldi 2 saat sonra Harika bi Doğum yapacağımı bana güvendiğini ve sancılarımın 100e dayandığını ve en fazla bu kadar hissedeceğimi söyledi. O kadar çok sevindim ki eşime böyleyse ben 10 tane doğururum dedim 😅 başıma geleceklerden habersizdim Çünkü☺️ Sabah 10 da başlatılan doğumun asıl cilvesi saat 14den sonra vurdu beni😌 pilates topunun üzerinde zıpladım kalça hareketleri yaptım ama asla yürüyemiyordum. Sancıyı hafif hafif belimde hissetmeye başladım. Açıklığım anca 2 cm’di. Ve sonra asıl sancılar başladı sancı girdikçe belimi ovdurtuyorum sanki belim kopacak ama sancı bitince kendi kendime dayanılmıcak bi şey değil diyorum. Ne olursa olsun bitecek diye düşünün çok faydası oluyo inanın ve kötü bir şey asla düşünmeyin🙏🏻 Ot açıldıkça sanki rahmimde açıldı ve 4 cm de ebe suyumu patlattı.. sıcacık aktı su hiç korkulacak bir şey yok hiç canınız acımıyor yeterki rahat olun sadece içinizde bi pıt sesi o kadar ☺️ Ebe doğumun bunu yaptıktan sonra daha hızlı ilerleyeceğini söyledi.. ve saat 16 ben tamamen kendimi kaybettim bazı şeyleri yanımda olanların anlattıklarıyla hatırlıyorum şimdi belim diye bağırdığımı hatırlıyorum gül ve lavanta yağıyla ovdular ellerimi belimi. Artık pilates topuna bile çıkamıyordum. Ve yattık yerden çok daha zor sancı çekmek. Saat 19 oldu açıklık 7 cm dedi ebe ve odamın kalabalık olduğunu sancı odasına götürmeyi isteyip istemediğimi sordu yalnız kalmaktan korktuğumu ve son ana kadar odamda sancımı çekmek istediğimi söyledim. Saatler geçmiyordu artık. Eşim, annem arkadaşlarım gözlerimin içine bakıyorlardı ellerimi ayaklarımı belimi ovuyorlardı sürekli..Ve sonra tam saat 20de açıklığımın 9 cm olduğunu ve Doğuma çok az kaldığını söyledi ebem ve ıkınmam gerektiğini söyledi hasta yatağımda sancım geldikçe ıkınıyordum. Odada sadece eşim ve annemin kalmasını söylemiştim. Eşim hep ellerimden tuttu saklamaya çalıştılar ama benim her inleyişimde annemle ikisinin gözlerinden yaşlar aktı. Ve saat 21:30 da doğumhaneye girdim. Titriyordum allah razı olsun hepsi çok iyilerdi ebeler fotoğrafçım doktorum ve tam 22:00da sadece 3 ıkınmada geldi bebeğim içimden sıcacık bi şey çıktı harikaydı hemen eşimi içeriye aldılar kızımı kucağıma verdiler eşim yanımda sürekli beni öpüyordu gözleri dolu doluydu mis gibi bir koku vardı kucağımda bütün ağrım sızım bıçak gibi kesilmişti her şeyi unutmuştum. Bebeğim kolunla geldiği için biraz dikişim oldu. Ultrasonda da hep eli yüzündendi şimdi de hala öyle ☺️ Kucağımda bebeğim yanımda eşimin elinden tutarak gülerek çıktım doğumhaneden ve herkes bütün ailem oradaydı ve herkes çok mutluydu büyük bi Zafer kazanmış gibiydim ☺️ Şimdi ADELim tam 1 haftalık oldu bugün..
allah herkesi sağsalim kavuştursun yavrusuna isteyen herkese de bu güzel duyguyu yaşamayı nasip etsin🙏🏻
Ne olursa olsun asla pes etmeyin ben hep iyi düşündüm her sancı arasında aslında dayanılmıcak bi acı olmadığına dayanabilceme inancımı asla kaybetmedim ve asla vazgeçmedim normal Doğumdan. Ve gerçekten inanın asla dayanılmayacak bi şey değil evet zor ama allah yardım ediyor. Bitecek ve kavuşucam diye karşılayın her sancıyı, her sancıyla yavrunuza biraz daha yaklaştığınızı düşünün İnanın başka hiç bir şeye ihtiyacınız yok siz çok güçlüsünüz 🙏🏻