Bef90 canım bendeki korkular da hakkaten bazen çok can sıkıcı olabiliyor 🤦🏻♀️ geçen araba kullanırken yağmur fena bastırdı eve varana kadar dualarla, nefes alamıyorum ben.. Sonra bazen duştan apar topar dışarı atıyorum kendimi neden çünkü yine nefes alamama korkusu.. Ama artık eskisi gibi değilim. Mesela yağmur yağıyorsa hafif camı açıyorum ve konuşuyorum bebişimle. "bak camı da açtık annecim ohhh misss gibi hava" diye. Duştayken de "anniş cıpcıp yapıyor kzum bak birazdan çıkıcazzzz" gibi... Biliyorum çok komik geliyor belki okuyana ama bu şekilde kendimi telkin ediyorum. Lustral 25 mg kullanıyorum bir de.
En önemlisi de eşim artık benim korkularımı sorgulamak yerine beni anlıyor. Destek oluyor. Onun bana destek olcaını bildiğim için şeytan kulağına kurşun uuznca zamandır (3 aydır) nefes alamama korkusu yaşamadım.
Ara ara karnım büyüdüğü için kaygılarım depreşmiyor değil 🙄 ya burnum şişerse nefes alamazsam diye. Ama ne zaman olumsuz düşünceler gelse "amaaaannnn Derya bak ilk üç ay deli gibi panik atak krizi yaşarken 6 aylık oldu bebişin. Düşünmezsen zamanın nasıl geçtiğini anlamazsın" diye avutuyorum kendimi.
Son olarak 2 hafta sonra tatile çıkıcaz. Ama ben otelde kalmaktan, otelin banyosuna girmekten, hatta gece arabamızla yolculuk yapma fikrinden bile nefessiz kalıyorum. Hamilelikten önce çadır kurup kamp yapan ben artık o günler bana çok uzak. Umarım aşabiliriz. 😓