Günüm günüme, anım anıma uymuyor. Bir gün çok enerjiksem ertesi gün yataktan çıkamıyorum. Sabah çok mutluysam akşam olmadan etrafımı kara bulutlar sarıyor. Keyfimi kaçıran ekstra şeyler de var tabi. Kilolu hamile kalmam ve hiç böyle hayal etmemem gibi. Şuan yapmam gereken çok fazla şey var. Mesela yürüyüş, ders çalışmak, evimi toparlayıp yemek yapmak.. Keşke tek engel tembellik olsaydı.. Bu normal mi bilmiyorum. Ama cidden yoruluyorum. Kendimden sıkılmaya başladım. Bir sabah tek başıma dünyalara yeterim derken ertesi gün annem neden böyle diye ağlayabiliyorum. Anlatabildim mi bilmiyorum. Sizde ne durumlar? Sürecin bir parçası mı bu yoksa ben mi promlemliyim.