Öncelikle çok zor bir hamilelik geçirdiğimi belirtmek istiyorum. Her şey iyi giderken 22.haftamda ayrıntılı ultrasonda bebeğimin kalbinde delik, böbreklerinde genişleme ve burun kemiğinin küçük olduğunu bununda down sendromu ihtimalini arttırdığını öğrendim. İkili testim iyi çıkmıştı. Ayrıntılı ultrasona gittiğim doktor o kadar acımasızdı ki hastaneyi başıma yıkmıştı. Amniyosentez ya da genetik test yaptırmak istemedim olumsuz bir sonuç karşısında karar vermekten korktum. Aradan birkaç hafta geçmişti ki kalçam ve bacaklarım bir anda tutuldu. Adım atamıyordum herkes hamileliktendir dedi. Kendi doktorum bunun normal olmadığını söyledi ve ortopediye yönlendirdi orada da mr çektirmeden bir şey anlaşılmadı. Mecburen mr çektirdim bebeğime zarar vericem korkusu çok kötüydü. Mr da kalçamda yoğun ödem olduğu ortaya çıktı ayağımın üstüne basarsam kalçamı kırabilirdim. Rapor alıp işten erkenden ayrıldım. Aylarca yattım koltuk değnekleriyle tuvalete gittim. Tekerlekli sandalyeyle hastaneye gittim. Hem acı çektim hem de psikolojik olarak bitmiştim bir daha ayağa kalkamayacağımı düşünerek kendimi yedim her gün ağladım. En kötüsü de bebeğimi kucaklayıp gezemeyeceğim korkusuydu. Çok şükür 36.haftamda ağrılarım azaldı yavaş yavaş yürümeye başladım ama hala aklımın bir köşesinde bebeğimin sağlığı ile ilgili sıkıntılar vardı.
Ardından rutin kontroller devam etti. Normal doğum için bekleyelim dedi doktorum. 40.haftaya girdim ama bebeğim bir türlü doğum kanalına inmedi 41e kadar bekleyelim dedi doktorum bu seferde ya kakasını yerse korkusu başladı. Tam 41de yatışım yapıldı suni sancıyla başladık. Ne açılmam vardı ne sancım ve bebeğim kanala girmemişti bile. Önce fitil takıldı sabah 6gibi başlandı öğlen 12de açılmam 5 cm olmuştu. Sancılar dayanılmayacak gibi değil kızlar size tavsiyem pilates topu alın sancı geldikçe topun üstünde zıpladım gerçekten rahatlattı. Çünkü yatmak ağrıyı inanılmaz arttırıyor. Bebek aşağı baskı yaptıkça yürümek de güçleşiyordu. Doktorum kesemi patlattı ama bir sorun vardı bebek doğum kanalına girmiyordu. Ardından saat öğlen 3 oldu açılmam 7 cm olmuştu. Açlıktan halim kalmamıştı gücümün bittiğini hissediyordum. Doktorum yeniden kontrol etti bebek hala yukarda kanala girmesi geceyi bulabilir seni de bebeği de riske atamam sezaryana alalım dedi. Bebeğimin kalp atışları da yavaşlamaya başlamıştı bu arada. Hemen apar topar beni doğumhaneye aldılar tabi giderken sancı da çekiyordum. Buz gibi ameliyathaneye aldılar beni o kadar kalabalık bir ekip vardı ki. Anestezi doktoru enfeksiyon riski nedeniyle babaları almıyormuş ameliyata eşim kapıda kaldı gözleri dolu dolu bıraktı beni. Ameliyathaneye geldiğim gibi anestezi doktoru iğne yapmaya başladı belime bu arada spinal oldum. Sanırım 3 iğneydi. Ardından bacaklarımın ağırlaştığını hissettim. Sedyeye yatırdılar beni, başımda anestezi doktoru ve 2 kişi daha vardı hemşire mi ebe mi bilemiyorum. Kızlardan biri bana süreci anlatmaya başladı. Ben sadece dokunmaları çok hafif hissediyordum. En son doktorumun sevenleri kavuşturuyoruz dediğini hatırlıyorum ve bir ağlama sesi duydum allahım inanılmaz bir şeydi. Bebeği çıkarırken hafif sarsıntı oluyor kızlar ama hiç acı falan yok. Bebeğimi çıkarıp bana gösterdiler gözlerini açmış bakıyordu 🙂 sonra herkes bebeğimin başına üşüştü çok güzel bir kızın oldu dediler. En sonki ultrasonda bebeğimin kilosu 3700 gözüküyordu ama bebeğim 3930 52 cm doğdu. Hemen temizleyip getirdiler yanıma ağlaması bütün odayı sarmıştı. Anesteziden ve öncesinde çektiğim sancılardan halim hiç yoktu ama bir an önce kucağıma almak istiyordum. Önce bebeğimi çıkardılar ardından bir 10 15 dk sonra da beni. Eşim kapıda bekliyordu gördün mü kızımızı dedim gördüm aynı sen dedi ağlaya ağlaya odamıza gittik. Gerçekten de aynı ben. Çok şükür sağlıklıyız. Anestezi sonrası ilk 2 gün zordu dikiş yerinde ağrı oldu ve sol omzum tutulmuştu ama şuan çok daha rahatım.
Bu kadar uzun yazdım çünkü ikili testi ve ayrıntılısı kötü çıkıp benim gibi hamileliği kendisine zehir eden çok kişi var. Yapmayın. Bugün tam 1 hafta oldu uykusuzum ama bebeğim için hep ayaktayım. Çok şükür sütüm de geldi. Yüzüne bakıp şükrediyorum sadece. Ne olursa olsun evlat o küçücük ve size ihtiyacı var. Sağlıkla kucağınıza alın bebeklerinizi 🙏