gece_gorusu seninle hemen hemen aynı durumdayız biliyor musun.. okurken yazdıklarını gözlerim doldu. O çaresiz arada kalmayı çok iyi biliyorum. Kızım 8 yaşında,oğlum 2 . Henüz emzirirken hamile kaldığımı öğrendim. Asla 3. Bir çocuk düşünmüyorduk. İkisinin de üstüne titreyerek, montessori eğitimleri ile büyütmeye çalışıyoruz. Milletin , hani şu “fazla pimpirikli” dediği anne babalardanız kısacası. En yıprananlardan..
üçüncü çocuğu öğrendiğim an günlerce ağladım. İnancım gereği aldıramayacağımı biliyordum. Daha da çok ağlatıyordu bu beni. Çıkmaz bir sokak hissi,köşeye sıkışmışlık hissi..
çok uzatmayım ,şuan 8.ayıma girdim. İki çocuğum da kardeş geleceğini kabullenip çok mutlu oldular,gelip karnımı öpüyorlar. Beraber oynayacakları üç kişilik oyunları araştırıyor kızım. Baba ise durumun daha bi farkında,destek olmaya, beni alttan almaya çalışıyor. Çok gelgitler yaşıyorum. Bir hafta ağlıyorum bir hafta gülüyorum.sağlık ocağında kan verirken girdiğim ağlama krizinden kimsenin haberi yok mesela.. Beni bekleyen zorlukların da farkındayım. Ama öldürmeyen şey güçlendirir derler. Allah nasip ettiyse buna tesadüf veya kaza diyemeyiz. Senelerce çocuk bekleyen ve her yöntemi deneyen çiftler var.. Üç çocuk aslında çok çocuk değil,bu devirde çocuk yetiştirmek bizim gibi titiz ebeveynler adına zor olduğu için gözümüzde büyütüyoruz ve korkuyoruz gibi geliyor bana. Belki de çocuklarımızı bu denli sıkmadan ,biraz daha özgüvenli ve sınırlı özgürlük sunmamız için bir vesile olacak bu 3. Çocuğun gelişi..
İki üç sene sonra ,uzaktan onların oyunlarını,kıkırdamalarını izlerken şükür edeceğimi biliyorum…