Manifest51 Ahh kalbim öyle sızladı ki
Rabbim dayanma gücü versin cokk zor bilirim… bende yıllarca bebek bekleyip en sonunda sahip oldum sanırken herşey de yolunda giderken ki
Öyle sanıyormuşuz oysaki 2 ayrı doktorada takipteydim.. evliliğimin 5. Yılıydı 20 haftalıkten bi anda idrara sıkışık gibi hissedip büklüm büklüm oldum ec gittim idrar yerine kan geldi yoğundu ayağıma ayakkabı bile giymeden eşim beni aldığı gibi götürdü tüm müdahalelelere rağmen artık çok geçmişti rahim ağzı açılmış günlerce açıklık yaşamış anlamamışım 5 gün önce kontrole gittiğim halde doktor görmemiş hala aklım almıyor… kese yırtılmış ve malesef ki kaybettim bebeğimi durdurmak için hiç bsey yapılamadı herşey için çok geç kalınmıştı o gün tam 8 9 saat boyunda doğum yapmam için uğraştılar ayak gelişti herşey çok zordu .. Benide 2 kez küstah ettiler resmen doğurtmak için heryerimi parçaladılar.. o karnımdaki morluklar varya aylarca geçmedi mor be kelime öyle çok bastırmışlar ki artık simsiyah olmuştu hep öyle kalacak gibi.. acısı da kaldı ama 2 sene kendime gelemedim kaşındığımın önünden bile geçmedim psikolojim bozuldu eşime ayrılmak istediğimi söyledim ailemin yanına gittim pandemi girdi araya filan ferken antidepresanlara bağlı kaldım… eşim hep yanımdaydı ama hiç Bırakmadı pandemi hafifledikçeöbi yerlere tatile gittik doğu turu Anadolu turu Ege tatili derken sürekli gezdik artık evliliğimizin 7. Yılı olmuştu son tatil dönüşünde yeniden hamile olduğumu öğrendim hemde tedavisi sorunsuz kendiliğinden inanamadık kaç doktor gezdik.. o gebelikte serviks sürekli ölçüldü be doktorum sınırda değiliz ama yakınız önceki kaybınızda düşünerek serklaj kesin yapacağım dedi 16.’haftamda atıldı serklajım 36. Haftamda oğlumu kucağıma aldım .. kaybettiğim oğlumla da aynı ismi verdik..
İstedik ki bu isim onunla yaşasın can bulsun hayat olsun bize.. şu an 11 yıllık evliliğimde yine hamileyim kucağımıza almaya sayılı günler var. 1 bebeğimi toprağa koymış bi anne olarak içimdeki o acı hiç geçmedi bitmedi bitmeyecek. Antidepresan kullanmasam kafayı yiyebilirdim çok çabalamıştık yıllarca çocuğumuz olsn diye ve kavuştuk sanırken kaybetmiştik tsrifsşz yani. Şimdi 1 oğlum birde doğack kızım var rabbime bin şükür.. ama ilk çocuğumu kaybetmenin acısı dindi mi Hayır. Asla geçmiyo açık bi yara gibi.. Rabbim yeniden evlat nasip etsin inş sağlıkla kucağına almayı da nasip etsin aynı durumu yaşamayan kimse aynı hisleri
Paylaşamıyor ve anlayamıyor 😔😔