Sinerjik aynı sözleri duyuyorum inanın. Önceki doktorum kalp atışını ayda bir dinletiyordu rahatsız etmeyelim diye ama her gittiğimde beni rahatlatıyordu. Onu çok özlüyorum o sebeple. Allahın izniyle bir şey olmayacaktır. Ama işte çok fazla düşünmek zorunda bırakılıyoruz maalesef. Bana da sürekli kendini de yoruyorsun çevrendekileri de diyorlar ama çevreme ne yapıyorum çözemedim. Aylardır evdeyim kendi ihtiyacımı kendim görüyorum kimse aramaz sormaz arayana da derdimi tasamı anlatmam. Geçen ciddi ciddi sordum size ne yapıyorum ben dedim. Senin taktığını görünce kendine zarar verdiğini düşünüp biz de üzülüyoruz diyorlar e bu sizin probleminiz ben bir şey yapmıyorum sonuçta dedim. İnsanlar bir tuhaf. Kendilerine normal gelen şeyi normal görelim istiyorlar. Senin normalin o benimkisi bu. Ne yapayım şimdi. Kimse empati yapmıyor ama. Aylardır oturamamak, dışarı çıkamamak, bir yürüyüş bile yapamamak ne kadar zor bilmiyorlar. Dusu bile dakika ile alıyorsun. Sinirlendim yine.