merveasd bence iki durumun da avantajı ve dezavantajı var. Kendim ve eşimden örnek vereceğim, ben büyürken sürekli ekonomik olarak zorlanabileceklerinin kaygısını yaşardı ailem. Peşinden kardeşin geliyor sana şunu yapamayız lafını o kadar duydum ki, tek çocuk olmak çok büyük lükstür herhalde diye düşünürdüm. O dengeyi iyi kuramadılar, kaynaklarını hakkaniyetli şekilde pay edemediler sonuçta birimiz refah içinde yetişirken diğeri hep stresi ve kıtlık psikolojisini üstlenmek durumunda kaldı. Kardeşliğin güzel yanını göstermekte zorlandılar, hep rekabet ortamı oluşturdular. Yetişkin oluğumuzda bunları fark edip kardeşimle aramızdaki ilişkiyi düzenleyebildim ama çok kıymetli bir kişiyi ve ablalığı benim için bir çocukluk travması haline getirdiler. Öte yandan eşim tek çocuk, çocukken kardeş istemiş ama şimdi halinden memnun. Ekonomik olarak dert etmesi gereken bir şey olmamış. Ebeveynler sağlıklıyken gerçekten avantajlı bir durum tek çocuk olmak ama ileride yaşlandıklarında bakımları için hatta Allah gecinden versin vefatları durumunda eşim gibi bu sorumluluğu üstlenebilecek başka kimse olmayacak. Yani iki durumda da hem çocuk hem aile için hassas dengeler var. Bugün bizim ekonomik durumumuz iyi, ama benim yaşadıklarımı daha lüks kategoride çocuğum da yaşar, kardeşi var diye herhangi bir şeyden mahrum hisseder diye ben korkuyorum ikinci çocuk fikrine. Ama yalnız da kalmasını istemiyorum kuzeni bile olmayacak çünkü, en azından uzunca bir süre. İki durumda da pişman olunacak başlıklar olabiliyor.