feslegen1 Ah kardeşim, seni en iyi ben anlarım. Aynı teşhisi alarak sonlandırdık biz de. Hep o günün sabahını düşündüm, nasıl uyurum, o hastaneye nasıl giderim, o iğneyi nasıl yaptırırım? Hep okudum, Yasin, tebareke, amme, inşirah, ne gelirse. Allah o sabah bi sakinlik verdi bana. Gittik. Beklerken hala içimden parça kopuyordu. Yavruma sarıldım bolca. Beni almaya geldiklerinde kötüleştim. Sandalyeyle götürdüler sonlandırma için. Yürüyemezmişim zaten. Eşime tutunarak tepine tepine ağladım. Ama elden ne gelir. İşlemi perinatoloğun odasında yapmışlardı. Anestezi altında da yapılabilir tabii ameliyathanede. Perinatolog iğneden amniyosentezde etkilenmedin zaten diye odada yapalım dedi. Masaya yattım ama hıçkırıklarım engel oldu bize. Eşimi almadılar steril ortam diye. Ellerimi yüzüme kapatıp inşirah, ayetel kürsi, Fatiha, aklıma ne gelirse, o an dilim neye döndüyse okudum. Kıpırdama yavrum, rabbime emanetsin diyerek gönderdim kuzumu. Yazarken bile gözyaşlarım sel oluyor şu an. Rabbime teslim oldum, başka çarem yoktu.
Ayrılma günümüz gelene kadar onunla güzel vakit geçirmek istedim. Dolaştırdım onu, parkta bahçede. Hep doğsa göreceği yerleri anlattım. Bolca sevdim okşadım. Videolarını çektim karnımda hareket ederken. Ayrılmadan önceki gece ona bir doğum günü pastası kestik ufak. Bunu hak ediyordu. Şimdi dönüp bakınca iyi ki yapmışım diyorum. Öylece gitmedi kuzum.
Sezaryeni hemen sonlandırmanın peşine yaptılar. Görmek istedim, çiçek gibiydi, öylece vedasını etti ve gitti.