LadyX Bir yazında ilk defa sana katılamayacağım. Hayır, biz birlik olmadık. Olamadık. Hatay yalnız bırakıldı. Biz Hatay olarak kendi yaramızı kendimiz sardık. “Unutmadık, unutmayacağız” yazıları bana çok gerçekçi gelmiyor. Asıl biz unutmadık, yalnız bırakılışımızı… Biz helal etmiyoruz, helalleşmeyeceğiz. Belki ilk defa beni böyle bir yazı ile görüyor olabilirsin özür dilerim ama benim öfkem bitmeyecek, benim öfkem ölene kadar benimle gelecek. Evet deprem evimizi yıktı ama o doğal afetti. Doğa bizim ondan aldığımızı tekrar almak istedi. Bu hep böyleydi, kanun buydu. Biz buna göre yaşamayı, buna göre önlem almayı bilmeyenlerdik. Soracak olursan “İskenderun’un depreme dayanıklı ilk binaları” bizim evlerdi. Hadi ben bunu da geçtim. Depremden sonraki darbeler bizi yıktı. Benim üzüntüm, sinirim buna. Evet zorunda değildi kimse belki acımızı yaşamaya, bize yardım etmeye… Cidden zorunda değildi ama bize ağır gelen “yardım ettik, unutmayacağız” paylaşımlarının arkasının dolu olmamasıydı. Hatay’a yardım günler sonra “tek kaldık” diye haykırdıktan sonra geldi. Sokakta yatmak, arabalarda uyumak veya uyuyamamak, her artçının ardından deprem şiddet hesabı yapabilmek değildi bizi üzen. Hatay hep yalnızdı. Hep de yalnız bırakıldı. Şimdi küllerimizden biz doğuruyoruz tekrar burayı. Kimse çıkıp da “biz yardım ettik” demesin. Hatay halkı kendi ayaklarının üzerinde şahlanacak.